Η επιθυμία του βασιλιά

Κάποτε ένας βασιλιάς συγκάλεσε στο ανάκτορό του όλους τους μάγους του βασιλείου του και τους είπε:
« Θέλω να είμαι το παράδειγμα για τους υπηκόους μου. Να φαίνομαι ισχυρός και δυνατός, ήρεμος και απαθής στις αντιξοότητες της ζωής. Κάποιες φορές όμως θα συμβεί, να είμαι λυπημένος και μελαγχολικός για κάποιο λόγο ή εξαιτίας ματιάσματος. Άλλες φορές μια ξαφνική χαρά ή μια μεγάλη επιτυχία μπορεί, να με οδηγήσουν σε κατάσταση έξαλλου ενθουσιασμού. Αυτό δεν με ευχαριστεί. Με κάνει να νιώθω σαν το άχυρο, που το χτυπούν τα κύματα της μοίρας. Κάντε μου ένα φυλαχτό, που να με κρατά μακριά από αυτά τα συναισθήματα και τις μεταπτώσεις της διάθεσης, ευχάριστες και μελαγχολικές. »
Οι μάγοι, ο ένας μετά τον άλλο δήλωσαν αδυναμία, να εκπληρώσουν την επιθυμία του βασιλιά. Θα μπορούσαν να κάνουν φυλαχτά όλων των ειδών για τους αστόχαστους, τους ανόητους, τους ευκολόπιστους, αλλά ήταν δύσκολο και συνάμα επικίνδυνο, να κοροϊδέψουν τον βασιλιά.
Ο βασιλιάς ήταν έτοιμος να εκραγεί από την οργή του, όταν παρουσιάστηκε μπροστά του ένας γέρο-σοφός, που του είπε:
« Μεγαλειότατε, αύριο θα σας φέρω το δαχτυλίδι, που κάθε φορά που θα το κοιτάτε, αν είστε λυπημένος θα νιώθετε ανακουφισμένος, αν είστε ενθουσιασμένος θα ηρεμείτε, καθώς θα διαβάζετε μία φράση, που θα είναι ανεξίτηλα χαραγμένη πάνω του. »
Την επόμενη μέρα, ο γέρο-σοφός επέστρεψε στο παλάτι και μέσα σε απόλυτη σιωπή, καθώς ο καθένας ήταν περίεργος να μάθει τη μαγική φράση, παρέδωσε στο βασιλιά το δαχτυλίδι. Εκείνος, αφού το πήρε στο χέρι του, το περιεργάστηκε και διάβασε τη χαραγμένη πρόταση:« Και αυτό θα περάσει ! »

Πως κρατάμε τον φίλο κοντά μας

Ο Γιωργάκης, ένα δωδεκάχρονο αγόρι, ενώ περπατούσε στην αμμουδιά με τη μαμά του ξαφνικά τη ρώτησε:
« Μαμά, πώς μπορώ να κρατήσω ένα φίλο, όταν τελικά τον βρω; »
Η μητέρα του για μια στιγμή σάστισε με το αναπάντεχο της ερώτησης του γιου της. Με μια γρήγορη κίνηση έσκυψε και πήρε στη φούχτα της όση άμμο μπορούσε. Την έκλεισε στις παλάμες της δυνατά, αλλά εκείνη γλιστρούσε σιγά-σιγά και διέφευγε ανάμεσα από τα δάχτυλά της. Όσο την έσφιγγε δυνατότερα στις παλάμες της, για να την συγκρατήσει, τόσο περισσότερη ποσότητα άμμου γλιστρούσε και έπεφτε κάτω ! Στον κίνδυνο να χάσει όλη την άμμο, άνοιξε τις παλάμες της. Η άμμος αυτοστιγμεί σταμάτησε να διαρρέει!
Ο Γιωργάκης κοιτούσε απορημένος με ορθάνοιχτα τα παιδικά του μάτια. Τέλος δίνοντας ένα φιλί στη μαμά του, ξεφώνισε γεμάτος ενθουσιασμό:
« Τώρα κατάλαβα. Όταν νιώθει λεύτερος! »

"Φάρμακα" άμεσης βοήθειας

Εμπόδια; Επιμονή
Προβλήματα; Ήρεμη δράση
Δυσκολίες; Αποδοχή
Προσβολές; Συγχώρεση
Παθήσεις; Υπομονή
Μνησικακία; Λήθη
Ασυνειδησία; Αυτοενθύμηση
Έριδες; Ειρήνευση
Παρεξηγήσεις; Κατανόηση
Αποτυχία; Επανεκκίνηση
Συγκρούσεις; Ανοχή
Μοναξιά; Μοναχικότητα
Επίκριση; Σιωπή
Αναστάτωση; Ηρεμία
Κόπωση; Ανανέωση
Αμφιβολία; Αυτοπεποίθηση
Δυσπιστία; Εμπιστοσύνη
Αντιπαλότητα; Ενεργή μη βία
Φόβος; Θάρρος
Αλαζονεία; Μετριοπάθεια
Θυμός; Αυτοπαρατήρηση
Θλίψη; Συμπόνια
Μίσος; Αγάπη

Ο αποτελεσματικότερος πειρασμός

Θέλησε ο διάβολος να κερδίσει έναν μεγάλο ασκητή. Έστειλε λοιπόν τον καλύτερο μαθητή του, να εφαρμόσει πάνω στον ασκητή , ότι πειρασμό είχε διδαχτεί.
Έπιασε λοιπόν ο μαθητής να σκανδαλίζει τον γέροντα, πρώτα με πειρασμούς γαστριμαργίας, μα δεν πέτυχε τίποτε, ύστερα πορνείας, μα και δω δεν κατάφερε τίποτε. Έπειτα σκέφτηκε τη φιλαργυρία, τζίφος , τη λύπη, το θυμό , την οργή, συνέχιζε ο μικρός διαβολάκος να αποτυγχάνει , ο ασκητής έμενε ακλόνητος. Έτσι ο μαθητής επέστρεψε απογοητευμένος στο δάσκαλό του:
« Δεν μπορώ να πετύχω τίποτε μ’ αυτόν τον 
γέροντα, » παραδέχτηκε αποκαρδιωμένος.
Ο διάβολος γέλασε με εκείνο το σατανικό γέλιο, που σπέρνει τον τρόμο, σε όσους δεν κρατιούνται γερά από το χέρι του Θεού:
« Είσαι νέος ακόμα και ξέχασες την πιο αποτελεσματική μέθοδο απ’ όλες, την κενοδοξία και την υπερηφάνεια! Γύρνα λοιπόν πίσω και φρόντισε να του δημιουργήσεις οπαδούς ! »

Ασκήσεις ηρεμίας

Ο δρόμος ήταν γεμάτος παιχνιδάδικα. Το παιδί που κρατούσε ο πατέρας από το χέρι τσίριζε αδιάκοπα, παρ’ όλο που μόλις πριν λίγο, του είχε αγοράσει παιχνίδι. Φαίνεται, πως ήθελε και κάτι άλλο. Κι έκλαιγε και τσίριζε και τράβαγε τον πατέρα του προς τα εκεί, που ήθελε αυτό. Εκείνος, διατηρώντας την ψυχραιμία του, ψιθύριζε σιγανά και ευγενικά:
-Ήρεμα, Αντωνάκη. Μη θυμώνεις, Αντωνάκη. Συγκρατήσου, Αντωνάκη.
Η κυρία που ερχόταν πίσω τους, σχεδόν αγανάκτησε με το κακομαθημένο παιδί. Και θαύμασε τον πατέρα για την αυτοσυγκράτησή του. Θέλησε μάλιστα, να τον ενθαρρύνει:
-Κύριέ μου, του λέει κάποια στιγμή. Οφείλω να σας συγχαρώ, για την ηρεμία σας. Εγώ, αν το παιδί ήταν δικό μου, δεν θα μπορούσα να συγκρατηθώ. Θα του έδινα δυο-τρεις στον ποπό, να τις θυμάται.
Ύστερα στράφηκε προς το παιδί:
-Δεν κάνουν έτσι τα καλά παιδιά, Αντωνάκη. Ούτε κλαίνε μέσα στον δρόμο, ούτε στενοχωρούν τον μπαμπά τους.
Εκείνο σταμάτησε για λίγο να τσιρίζει. Κοίταξε την περαστική γυναίκα κι ύστερα της είπε:
-Δεν με λένε Αντωνάκη, όμως, Γιάννη με λένε. Ο μπαμπάς μου είναι ο Αντωνάκης…

Μη σχολιάζεις και μη κρίνεις

Ένα ζευγάρι παντρεύεται.
Η γυναίκα μένει έγκυος στα 20.
Ο κόσμος λέει : 
« Είναι πολύ μικρή, για να κάνει παιδί. »
Η γυναίκα μένει έγκυος στα 35:
« Βάζει σε κίνδυνο την υγεία του παιδιού της. »
Το ζευγάρι σκέφτεται, να κάνει η γυναίκα έκτρωση:
« Απίστευτο να θέλουν να ξεφορτωθούν το παιδί τους! »
Το ζευγάρι κρατάει το παιδί και η γυναίκα δεν κάνει έκτρωση:
« Πού θα βρουν λεφτά να το μεγαλώσουν; »
Η μαμά βρίσκει δουλειά:
« Πώς αντέχει να μη βλέπει το παιδί της όλη μέρα; »
Το ζευγάρι σταματάει να βγαίνει με φίλους τους:
« Άλλαξαν πολύ από τότε που απόκτησαν παιδί. »
Το ζευγάρι κάνει βραδινή έξοδο:
« Συνέχεια στα ξενύχτια, το παιδί τους δεν το σκέφτονται; »
Το ζευγάρι δεν τα βρίσκει και αποφασίζει να χωρίσει:
« Δεν λυπούνται το παιδί τους , δεν τους περνά από το μυαλό να συμβιβαστούν, μέχρι να μεγαλώσει αρκετά και μετά ας κάνουν ότι θέλουν; »
Το ζευγάρι παραμένει στην προβληματική σχέση:
« Μα δεν καταλαβαίνουν, πως το παιδί αντιλαμβάνεται την εχθρικότητα στη σχέση τους και γίνεται έτσι 
δυστυχισμένο; »
Το ζευγάρι είναι υπερπροστατευτικό με το παιδί τους:
« Χαλαρώστε λιγάκι, γονείς-ρομπότ! »
Το ζευγάρι αφήνει το παιδί τους να παίξει μόνο του , χωρίς επίβλεψη:
« Αυτό το παιδί γονείς δεν έχει; »
Το ζευγάρι κάνει παρατήρηση με δυνατή φωνή το παιδί τους:
« Να πάρουμε την πρόνοια. Κακοποίηση ανηλίκου! »
Το ζευγάρι δεν κάνει παρατήρηση στο παιδί τους:
« Θα γίνει κακομαθημένο. »
Η γυναίκα θηλάζει :
« Φτάνει πια δε βαρέθηκες, θα του κάνεις κακό. »
Η γυναίκα δεν θηλάζει:
« Θα έπρεπε να ντρέπεται, που ταΐζει δηλητήριο το παιδί της. »
Φτάνει πια! ΕΛΕΟΣ!
Πήξαμε από συμβουλές!
Ότι και να κάνει κάποιος, θα σχολιαστεί από τους καλ(κ)οπροαίρετους!
Ας κάνουμε λοιπόν, ότι καλύτερο μπορούμε για εμάς και τα παιδιά μας και ας αφήσουμε τους άλλους, να κουρεύονται!
Δεν μπορείς να κρίνεις τον άλλο , όταν δεν ξέρεις όλη την ιστορία του. Αλλά ακόμη κι αν νομίζεις ότι την ξέρεις , δεν είσαι ο Θεός για κρίνεις!
Δεν μπορείς να ξέρεις πόσο πολύ παλεύει 
καθημερινά , αν αντέχει και πώς τα βγάζει πέρα.
Τίποτα δεν μπορείς να ξέρεις για αυτόν! Ασχολήσου με τα δικά σου , μην εμπλέκεσαι στις δουλειές των άλλων , αν ζητήσουν την βοήθειά σου και μπορείς να τη δώσεις , να το κάνεις χωρίς κρίσεις και χωρίς παρατηρήσεις !

Η καραμελίτσα στο προσκέφαλο

Στη συνάντηση γονέων κάποιου σχολείου η Διευθύντρια υπογράμμισε την υποστήριξη, που πρέπει να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους. Παρόλο που οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν, τους ζήτησε να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο, ασχολούμενοι με τα παιδιά τους.
Ωστόσο ξαφνιάστηκε, όταν ένας πατέρας σηκώθηκε αθόρυβα και με ένα ταπεινό τρόπο, της είπε ότι δε βρίσκει καθόλου χρόνο μέσα στην εβδομάδα. να ασχοληθεί με τον γιο του.
« Όταν φεύγω χαράματα για τη δουλειά μου, ο γιος μου ακόμη κοιμάται μα και όταν επιστρέφω αργά το βράδυ στο σπίτι, εκείνος είναι στο πρωτοῢπνι του. »
Της εξήγησε, ότι έπρεπε να δουλεύει τόσο σκληρά, για να μπορεί να συντηρεί την οικογένειά του. Αγωνιούσε και ο ίδιος από καιρό για την κατάσταση, που είχε δημιουργηθεί και ένιωθε ενοχές. Για να εξιλεωθεί, όταν έφτανε αργά το βράδυ στο σπίτι φιλούσε τον γιο του, ενώ εκείνος κοιμόταν και άφηνε μια μικρή καραμελίτσα στο προσκέφαλο, για να καταλάβει ο γιος του, πως ο πατέρας του τον καληνύχτισε στον ύπνο του. Όταν λοιπόν ο γιος του ξυπνούσε το πρωί , ήταν σίγουρος ότι είχε δεχθεί το φιλί του πατέρα και πως εκείνος όλη τη νύχτα ήταν στο σπίτι και έτσι ένιωθε ο μικρός χαρούμενος και ασφαλής.
Η καραμελίτσα στο προσκέφαλο ήταν το μέσο επικοινωνίας μεταξύ τους.
Η Διευθύντρια έμεινε έκπληκτη στο άκουσμα της ευρηματικής ιστορίας.
Όταν λοιπόν είναι δύσκολη ή και αδύνατη η φυσική επαφή λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων με αυτούς που αγαπάμε , καλό είναι να μπορούμε να σκεφτούμε ανάλογους τρόπους , για να κρατήσουμε ζωντανή την επικοινωνία μαζί τους , αλλά και να αισθάνονται, πως είμαστε παρόντες στη ζωή τους. Ο πατέρας αυτός βρήκε τον δικό του απλό τρόπο, αλλά αποτελεσματικό. Και το σημαντικότερο είναι ότι ο γιος του αντιλαμβανόταν, μέσα από την καραμελίτσα της αγάπης, τι του έλεγε ο πατέρας του.
Είναι σημαντικό να νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους, αλλά το σημαντικότερο είναι, να το γνωρίζουν και να μπορούν να το νιώθουν κι αυτοί. Για να υπάρχει η επικοινωνία , είναι απαραίτητο να '' ακούνε τη γλώσσα της καρδιάς, '' γιατί στο θέμα της αγάπης τα συναισθήματα πάντα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Οι άνθρωποι μερικές φορές αδυνατούν να κατανοήσουν τη σημασία των πολλών λόγων, αλλά ξέρουν να καταγράφουν μια χειρονομία αγάπης. Ακόμη κι αν αυτή η χειρονομία είναι απλά ένα ευτελούς χρηματικής αξίας δώρο , αρκεί η προσφορά να είναι γεμάτη στοργή και αγάπη.