Ασκήσεις ηρεμίας

Ο δρόμος ήταν γεμάτος παιχνιδάδικα. Το παιδί που κρατούσε ο πατέρας από το χέρι τσίριζε αδιάκοπα, παρ’ όλο που μόλις πριν λίγο, του είχε αγοράσει παιχνίδι. Φαίνεται, πως ήθελε και κάτι άλλο. Κι έκλαιγε και τσίριζε και τράβαγε τον πατέρα του προς τα εκεί, που ήθελε αυτό. Εκείνος, διατηρώντας την ψυχραιμία του, ψιθύριζε σιγανά και ευγενικά:
-Ήρεμα, Αντωνάκη. Μη θυμώνεις, Αντωνάκη. Συγκρατήσου, Αντωνάκη.
Η κυρία που ερχόταν πίσω τους, σχεδόν αγανάκτησε με το κακομαθημένο παιδί. Και θαύμασε τον πατέρα για την αυτοσυγκράτησή του. Θέλησε μάλιστα, να τον ενθαρρύνει:
-Κύριέ μου, του λέει κάποια στιγμή. Οφείλω να σας συγχαρώ, για την ηρεμία σας. Εγώ, αν το παιδί ήταν δικό μου, δεν θα μπορούσα να συγκρατηθώ. Θα του έδινα δυο-τρεις στον ποπό, να τις θυμάται.
Ύστερα στράφηκε προς το παιδί:
-Δεν κάνουν έτσι τα καλά παιδιά, Αντωνάκη. Ούτε κλαίνε μέσα στον δρόμο, ούτε στενοχωρούν τον μπαμπά τους.
Εκείνο σταμάτησε για λίγο να τσιρίζει. Κοίταξε την περαστική γυναίκα κι ύστερα της είπε:
-Δεν με λένε Αντωνάκη, όμως, Γιάννη με λένε. Ο μπαμπάς μου είναι ο Αντωνάκης…

Μη σχολιάζεις και μη κρίνεις

Ένα ζευγάρι παντρεύεται.
Η γυναίκα μένει έγκυος στα 20.
Ο κόσμος λέει : 
« Είναι πολύ μικρή, για να κάνει παιδί. »
Η γυναίκα μένει έγκυος στα 35:
« Βάζει σε κίνδυνο την υγεία του παιδιού της. »
Το ζευγάρι σκέφτεται, να κάνει η γυναίκα έκτρωση:
« Απίστευτο να θέλουν να ξεφορτωθούν το παιδί τους! »
Το ζευγάρι κρατάει το παιδί και η γυναίκα δεν κάνει έκτρωση:
« Πού θα βρουν λεφτά να το μεγαλώσουν; »
Η μαμά βρίσκει δουλειά:
« Πώς αντέχει να μη βλέπει το παιδί της όλη μέρα; »
Το ζευγάρι σταματάει να βγαίνει με φίλους τους:
« Άλλαξαν πολύ από τότε που απόκτησαν παιδί. »
Το ζευγάρι κάνει βραδινή έξοδο:
« Συνέχεια στα ξενύχτια, το παιδί τους δεν το σκέφτονται; »
Το ζευγάρι δεν τα βρίσκει και αποφασίζει να χωρίσει:
« Δεν λυπούνται το παιδί τους , δεν τους περνά από το μυαλό να συμβιβαστούν, μέχρι να μεγαλώσει αρκετά και μετά ας κάνουν ότι θέλουν; »
Το ζευγάρι παραμένει στην προβληματική σχέση:
« Μα δεν καταλαβαίνουν, πως το παιδί αντιλαμβάνεται την εχθρικότητα στη σχέση τους και γίνεται έτσι 
δυστυχισμένο; »
Το ζευγάρι είναι υπερπροστατευτικό με το παιδί τους:
« Χαλαρώστε λιγάκι, γονείς-ρομπότ! »
Το ζευγάρι αφήνει το παιδί τους να παίξει μόνο του , χωρίς επίβλεψη:
« Αυτό το παιδί γονείς δεν έχει; »
Το ζευγάρι κάνει παρατήρηση με δυνατή φωνή το παιδί τους:
« Να πάρουμε την πρόνοια. Κακοποίηση ανηλίκου! »
Το ζευγάρι δεν κάνει παρατήρηση στο παιδί τους:
« Θα γίνει κακομαθημένο. »
Η γυναίκα θηλάζει :
« Φτάνει πια δε βαρέθηκες, θα του κάνεις κακό. »
Η γυναίκα δεν θηλάζει:
« Θα έπρεπε να ντρέπεται, που ταΐζει δηλητήριο το παιδί της. »
Φτάνει πια! ΕΛΕΟΣ!
Πήξαμε από συμβουλές!
Ότι και να κάνει κάποιος, θα σχολιαστεί από τους καλ(κ)οπροαίρετους!
Ας κάνουμε λοιπόν, ότι καλύτερο μπορούμε για εμάς και τα παιδιά μας και ας αφήσουμε τους άλλους, να κουρεύονται!
Δεν μπορείς να κρίνεις τον άλλο , όταν δεν ξέρεις όλη την ιστορία του. Αλλά ακόμη κι αν νομίζεις ότι την ξέρεις , δεν είσαι ο Θεός για κρίνεις!
Δεν μπορείς να ξέρεις πόσο πολύ παλεύει 
καθημερινά , αν αντέχει και πώς τα βγάζει πέρα.
Τίποτα δεν μπορείς να ξέρεις για αυτόν! Ασχολήσου με τα δικά σου , μην εμπλέκεσαι στις δουλειές των άλλων , αν ζητήσουν την βοήθειά σου και μπορείς να τη δώσεις , να το κάνεις χωρίς κρίσεις και χωρίς παρατηρήσεις !

Η καραμελίτσα στο προσκέφαλο

Στη συνάντηση γονέων κάποιου σχολείου η Διευθύντρια υπογράμμισε την υποστήριξη, που πρέπει να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους. Παρόλο που οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν, τους ζήτησε να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο, ασχολούμενοι με τα παιδιά τους.
Ωστόσο ξαφνιάστηκε, όταν ένας πατέρας σηκώθηκε αθόρυβα και με ένα ταπεινό τρόπο, της είπε ότι δε βρίσκει καθόλου χρόνο μέσα στην εβδομάδα. να ασχοληθεί με τον γιο του.
« Όταν φεύγω χαράματα για τη δουλειά μου, ο γιος μου ακόμη κοιμάται μα και όταν επιστρέφω αργά το βράδυ στο σπίτι, εκείνος είναι στο πρωτοῢπνι του. »
Της εξήγησε, ότι έπρεπε να δουλεύει τόσο σκληρά, για να μπορεί να συντηρεί την οικογένειά του. Αγωνιούσε και ο ίδιος από καιρό για την κατάσταση, που είχε δημιουργηθεί και ένιωθε ενοχές. Για να εξιλεωθεί, όταν έφτανε αργά το βράδυ στο σπίτι φιλούσε τον γιο του, ενώ εκείνος κοιμόταν και άφηνε μια μικρή καραμελίτσα στο προσκέφαλο, για να καταλάβει ο γιος του, πως ο πατέρας του τον καληνύχτισε στον ύπνο του. Όταν λοιπόν ο γιος του ξυπνούσε το πρωί , ήταν σίγουρος ότι είχε δεχθεί το φιλί του πατέρα και πως εκείνος όλη τη νύχτα ήταν στο σπίτι και έτσι ένιωθε ο μικρός χαρούμενος και ασφαλής.
Η καραμελίτσα στο προσκέφαλο ήταν το μέσο επικοινωνίας μεταξύ τους.
Η Διευθύντρια έμεινε έκπληκτη στο άκουσμα της ευρηματικής ιστορίας.
Όταν λοιπόν είναι δύσκολη ή και αδύνατη η φυσική επαφή λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων με αυτούς που αγαπάμε , καλό είναι να μπορούμε να σκεφτούμε ανάλογους τρόπους , για να κρατήσουμε ζωντανή την επικοινωνία μαζί τους , αλλά και να αισθάνονται, πως είμαστε παρόντες στη ζωή τους. Ο πατέρας αυτός βρήκε τον δικό του απλό τρόπο, αλλά αποτελεσματικό. Και το σημαντικότερο είναι ότι ο γιος του αντιλαμβανόταν, μέσα από την καραμελίτσα της αγάπης, τι του έλεγε ο πατέρας του.
Είναι σημαντικό να νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους, αλλά το σημαντικότερο είναι, να το γνωρίζουν και να μπορούν να το νιώθουν κι αυτοί. Για να υπάρχει η επικοινωνία , είναι απαραίτητο να '' ακούνε τη γλώσσα της καρδιάς, '' γιατί στο θέμα της αγάπης τα συναισθήματα πάντα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Οι άνθρωποι μερικές φορές αδυνατούν να κατανοήσουν τη σημασία των πολλών λόγων, αλλά ξέρουν να καταγράφουν μια χειρονομία αγάπης. Ακόμη κι αν αυτή η χειρονομία είναι απλά ένα ευτελούς χρηματικής αξίας δώρο , αρκεί η προσφορά να είναι γεμάτη στοργή και αγάπη.

Η συμβουλή του ραβίνου

Κάποτε ένας νεαρός επισκέφθηκε ένα ραβίνο, για να τον ρωτήσει, πώς να συμπεριφέρεται στη ζωή του. Ο ραβίνος γνώριζε, ότι ο νεαρός προερχόταν από πολύ ευσεβή οικογένεια, ζηλωτών και τηρητών του Νόμου. Γι’ αυτό, αφού συγκέντρωσε τους μαθητές του, ζήτησε από τον νεαρό να επαναλάβει το αίτημά του.
« Θα ήθελα, δάσκαλε, είπε ο νεαρός, να μου δώσεις σαφείς και ακριβείς οδηγίες, για το τι πρέπει να κάνω στη ζωή μου και τι δεν πρέπει. »
Ο ραβίνος απάντησε:
« Ζήσε τη ζωή σου! Όταν μπορείς, κλέψε. Αλλά μην ξεχάσεις να μου δώσεις μέρος, από όσα θα κλέψεις. Αμέλησε τα καθήκοντά σου και κυνήγησε όσο μπορείς τις απολαύσεις. Προσπάθησε πάντα, να επιβάλλεσαι στους άλλους. Με ένα λόγο, ζήσε χωρίς αρχές, μόνο έτσι θα πραγματώσεις τον εαυτό σου. »
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές και εξαφανίστηκε. Λίγους μήνες αργότερα, ο ραβίνος ρώτησε τους μαθητές του, αν είχαν νέα από τον νεαρό. Εκείνοι τον πληροφόρησαν, ότι ζούσε σε χώρα μακρινή μιαν άγια ζωή και ότι μιλούσε για τον δάσκαλό τους άσχημα, λέγοντας ότι ήταν η προσωποποίηση του σατανά.
Ο δάσκαλός τους χαμογέλασε και είπε: 

« Αν τον είχα συμβουλέψει να ζήσει μια ενάρετη ζωή, δεν θα με είχε ακούσει. Αυτό του είχε προταθεί και επιβληθεί από τα γεννοφάσκια του με χίλιους τρόπους. Ήθελε κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο. Μόνο όταν ένθερμα του πρότεινα έναν άλλο τρόπο ζωής, συνειδητοποίησε ότι προτιμούσε, αυτή τη φορά από δική του επιλογή, να παραμείνει στο γόνιμο χωράφι της αρετής.  »
« Και τι λέτε για το γεγονός, ότι σας αποκαλεί σατανά; » ρώτησαν οι μαθητές.
« Για μένα δεν έχει σημασία. Τα λόγια τα παίρνει ο άνεμος. Για τον ίδιο, θα το καταλάβει, όταν έρθει η ώρα! », τους απάντησε.

Ο Γέρο-κότσυφας

Κάποτε ένας γέρο-κότσυφας βρήκε ένα ξεροκόμματο, το άρπαξε και πέταξε μακριά.
Όταν το αντιλήφθηκαν τα νεότερα κοτσύφια, τον καταδίωξαν, για να του το πάρουν.
Αντιμέτωπος ο κότσυφας με την επικείμενη σκληρή μάχη, πέταξε το ξεροκόμματο στο στόμα μιας οχιάς. Σαν να μιλούσε στον εαυτό του μουρμούρισε:
« Γέρος πια αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα διαφορετικά. Έχασα την τροφή μου, είναι αλήθεια, αλλά θα βρω αύριο ένα άλλο ξεροκόμματο. Αν όμως είχα γραπωθεί απ’ αυτό, θα ξεσήκωνα έναν πόλεμο στους αιθέρες, ο νικητής θα γινόταν αντικείμενο φθόνου, οι άλλοι θα χιμούσαν πάνω του και το μίσος θα φώλιαζε στις καρδιές των πουλιών και η διαμάχη θα συνεχιζόταν για χρόνια. »
Η σοφία των γηρατειών ξέρει να ανταλλάσσει εφήμερες νίκες με διαρκείς κατακτήσεις.

Στον οίκο ευγηρίας

Ένας άνδρας 92 ετών , ευπαρουσίαστος και με προσεγμένη εμφάνιση ήρθε σήμερα στο Γηροκομείο. Η ογδοντάχρονη σύζυγός του έχει πεθάνει πρόσφατα και είναι υποχρεωμένος, να αφήσει το σπίτι του. Μετά από αναμονή μερικών ωρών στο σαλόνι του γηροκομείου  χαμογελάει ευγενικά, καθώς του ανακοινώνεται, ότι το μικρό δωμάτιό του είναι έτοιμο.
Προχωρούσαμε σιγά-σιγά προς το ασανσέρ, χρησιμοποιώντας το μπαστούνι του και του περιέγραφα το μικρό δωμάτιο και το μικροπρόβλημα με το σεντόνι, που είναι κρεμασμένο στο παράθυρο αντί για κουρτίνα.
« Μου αρέσει πολύ, » λέει με ενθουσιασμό οχτάχρονου αγοριού, που μόλις του έχουν δωρίσει ένα κουταβάκι.
« Κύριε, δεν έχετε δει ακόμη το δωμάτιό σας. Σε λίγο θα είμαστε εκεί, » του λέω.
« Αυτό δεν έχει καμιά σημασία, » μου απαντά. « Η ευτυχία είναι κάτι, που έχω επιλέξει εκ των προτέρων. Αν θα μου αρέσει το δωμάτιο δεν εξαρτάται από τη διακόσμηση ή τα έπιπλα , μάλλον εξαρτάται από το πώς έχω αποφασίσει να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει στο μυαλό μου, ότι θα μου αρέσει το δωμάτιο. Είναι μια απόφαση που παίρνω κάθε πρωί, όταν ξυπνάω. Μπορώ να επιλέξω, αν θα περάσω τη μέρα μου στο κρεβάτι απαριθμώντας όλες τις δυσκολίες, που έχω με τα μέλη του σώματός μου, που δεν λειτουργούν πλέον πολύ καλά ή μπορώ να σηκωθώ και να ευχαριστήσω τον Θεό για εκείνα τα μέλη του σώματος, που είναι ακόμη σε κατάσταση λειτουργίας . Η κάθε ημέρα είναι ένα δώρο και όσο μπορώ να ανοίγω τα μάτια μου, θα επικεντρώνομαι στην καινούργια μέρα και σε όλες τις ευχάριστες αναμνήσεις, που υπήρξαν στη διάρκεια της ζωής μου.
Τα γηρατειά είναι σαν ένας τραπεζικός λογαριασμός. Μπορείς να αποσύρεις αργότερα στη ζωή σου, ότι έχεις καταθέσει κατά την πορεία. Η συμβουλή μου είναι να καταθέσεις την ευτυχία που μπορείς, στον τραπεζικό λογαριασμό των αναμνήσεών σου. Σε ευχαριστώ, που από την πλευρά σου συμπληρώνεις τον λογαριασμό των αναμνήσεών μου , τον οποίο ακόμη συνεχίζω να συμπληρώνω.
Να θυμάσαι πως απλές ενέργειες από μέρους σου , όπως :
- Να γεμίζεις την καρδιά σου καθημερινά μέχρι επάνω με αγάπη , ώστε να μη βρίσκει χώρο το μίσος και ο φόβος να μπουν μέσα της.
- Να παρατηρείς τις σκέψεις του μυαλού σου αποστασιοποιημένα και με αποδοχή , ώστε να μην επιτρέπεις στο μυαλό, να κυριευτεί με άγχος και ανησυχία.
- Να προσφέρεις στο περιβάλλον σου ότι το καλύτερο έχεις , ας είναι και το χαμόγελό σου ακόμη.
- Να ελέγχεις και να κρατάς σε χαμηλό βαθμό τις προσδοκίες σου από τις ενέργειες των άλλων , αποδεχόμενος με ευγνωμοσύνη, ότι αυτοί μπορούν να σου προσφέρουν.
ίσως μπορούν να σε κρατήσουν σταθερά στη διαδρομή προς την δική σου ολοκλήρωση κι ευτυχία. »

Πως άλλαξα

Ήμουν για χρόνια νευρωσικός, αγχώδης και εγωιστής. Όλοι μου έλεγαν να αλλάξω. Συνεχώς μου επεσήμαναν, πόσο εκνευριστικά τσιτωμένος ήμουν. Δυσανασχετούσα, αν και συμφωνούσα μαζί τους. Ήθελα να αλλάξω, απλά δεν τα κατάφερνα. Δεν έχει σημασία, πόσο σκληρά προσπαθούσα.
Εκείνο που πιο πολύ με πλήγωνε, ήταν ότι ο καλύτερός μου φίλος μου τόνιζε πόσο νευρωσικός ήμουν και επέμενε, ότι μπορώ ν’ αλλάξω. Συμφωνούσα μαζί του και δεν του κρατούσα θυμό. Ένιωθα όμως τόσο ανήμπορος και συγχρόνως παγιδευμένος.
Μια μέρα μου είπε:
«Μην αλλάξεις. Μείνε όπως είσαι. Δεν έχει σημασία αν αλλάξεις ή όχι. Σ’ αγαπώ όπως είσαι! Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά σ’ αγαπώ!»
Τα λόγια αυτά αντήχησαν σαν μουσική στα αυτιά μου. «Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις…. Σ’ αγαπώ!»
Χαλάρωσα και ένιωσα πως ζω! Και ω! του θαύματος των θαυμάτων! Άλλαξα!