Η συμβουλή του ραβίνου

Κάποτε ένας νεαρός επισκέφθηκε ένα ραβίνο, για να τον ρωτήσει, πώς να συμπεριφέρεται στη ζωή του. Ο ραβίνος γνώριζε, ότι ο νεαρός προερχόταν από πολύ ευσεβή οικογένεια, ζηλωτών και τηρητών του Νόμου. Γι’ αυτό, αφού συγκέντρωσε τους μαθητές του, ζήτησε από τον νεαρό να επαναλάβει το αίτημά του.
« Θα ήθελα, δάσκαλε, είπε ο νεαρός, να μου δώσεις σαφείς και ακριβείς οδηγίες, για το τι πρέπει να κάνω στη ζωή μου και τι δεν πρέπει. »
Ο ραβίνος απάντησε:
« Ζήσε τη ζωή σου! Όταν μπορείς, κλέψε. Αλλά μην ξεχάσεις να μου δώσεις μέρος, από όσα θα κλέψεις. Αμέλησε τα καθήκοντά σου και κυνήγησε όσο μπορείς τις απολαύσεις. Προσπάθησε πάντα, να επιβάλλεσαι στους άλλους. Με ένα λόγο, ζήσε χωρίς αρχές, μόνο έτσι θα πραγματώσεις τον εαυτό σου. »
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές και εξαφανίστηκε. Λίγους μήνες αργότερα, ο ραβίνος ρώτησε τους μαθητές του, αν είχαν νέα από τον νεαρό. Εκείνοι τον πληροφόρησαν, ότι ζούσε σε χώρα μακρινή μιαν άγια ζωή και ότι μιλούσε για τον δάσκαλό τους άσχημα, λέγοντας ότι ήταν η προσωποποίηση του σατανά.
Ο δάσκαλός τους χαμογέλασε και είπε: 

« Αν τον είχα συμβουλέψει να ζήσει μια ενάρετη ζωή, δεν θα με είχε ακούσει. Αυτό του είχε προταθεί και επιβληθεί από τα γεννοφάσκια του με χίλιους τρόπους. Ήθελε κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο. Μόνο όταν ένθερμα του πρότεινα έναν άλλο τρόπο ζωής, συνειδητοποίησε ότι προτιμούσε, αυτή τη φορά από δική του επιλογή, να παραμείνει στο γόνιμο χωράφι της αρετής.  »
« Και τι λέτε για το γεγονός, ότι σας αποκαλεί σατανά; » ρώτησαν οι μαθητές.
« Για μένα δεν έχει σημασία. Τα λόγια τα παίρνει ο άνεμος. Για τον ίδιο, θα το καταλάβει, όταν έρθει η ώρα! », τους απάντησε.

Ο Γέρο-κότσυφας

Κάποτε ένας γέρο-κότσυφας βρήκε ένα ξεροκόμματο, το άρπαξε και πέταξε μακριά.
Όταν το αντιλήφθηκαν τα νεότερα κοτσύφια, τον καταδίωξαν, για να του το πάρουν.
Αντιμέτωπος ο κότσυφας με την επικείμενη σκληρή μάχη, πέταξε το ξεροκόμματο στο στόμα μιας οχιάς. Σαν να μιλούσε στον εαυτό του μουρμούρισε:
« Γέρος πια αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα διαφορετικά. Έχασα την τροφή μου, είναι αλήθεια, αλλά θα βρω αύριο ένα άλλο ξεροκόμματο. Αν όμως είχα γραπωθεί απ’ αυτό, θα ξεσήκωνα έναν πόλεμο στους αιθέρες, ο νικητής θα γινόταν αντικείμενο φθόνου, οι άλλοι θα χιμούσαν πάνω του και το μίσος θα φώλιαζε στις καρδιές των πουλιών και η διαμάχη θα συνεχιζόταν για χρόνια. »
Η σοφία των γηρατειών ξέρει να ανταλλάσσει εφήμερες νίκες με διαρκείς κατακτήσεις.

Στον οίκο ευγηρίας

Ένας άνδρας 92 ετών , ευπαρουσίαστος και με προσεγμένη εμφάνιση ήρθε σήμερα στο Γηροκομείο. Η ογδοντάχρονη σύζυγός του έχει πεθάνει πρόσφατα και είναι υποχρεωμένος, να αφήσει το σπίτι του. Μετά από αναμονή μερικών ωρών στο σαλόνι του γηροκομείου  χαμογελάει ευγενικά, καθώς του ανακοινώνεται, ότι το μικρό δωμάτιό του είναι έτοιμο.
Προχωρούσαμε σιγά-σιγά προς το ασανσέρ, χρησιμοποιώντας το μπαστούνι του και του περιέγραφα το μικρό δωμάτιο και το μικροπρόβλημα με το σεντόνι, που είναι κρεμασμένο στο παράθυρο αντί για κουρτίνα.
« Μου αρέσει πολύ, » λέει με ενθουσιασμό οχτάχρονου αγοριού, που μόλις του έχουν δωρίσει ένα κουταβάκι.
« Κύριε, δεν έχετε δει ακόμη το δωμάτιό σας. Σε λίγο θα είμαστε εκεί, » του λέω.
« Αυτό δεν έχει καμιά σημασία, » μου απαντά. « Η ευτυχία είναι κάτι, που έχω επιλέξει εκ των προτέρων. Αν θα μου αρέσει το δωμάτιο δεν εξαρτάται από τη διακόσμηση ή τα έπιπλα , μάλλον εξαρτάται από το πώς έχω αποφασίσει να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει στο μυαλό μου, ότι θα μου αρέσει το δωμάτιο. Είναι μια απόφαση που παίρνω κάθε πρωί, όταν ξυπνάω. Μπορώ να επιλέξω, αν θα περάσω τη μέρα μου στο κρεβάτι απαριθμώντας όλες τις δυσκολίες, που έχω με τα μέλη του σώματός μου, που δεν λειτουργούν πλέον πολύ καλά ή μπορώ να σηκωθώ και να ευχαριστήσω τον Θεό για εκείνα τα μέλη του σώματος, που είναι ακόμη σε κατάσταση λειτουργίας . Η κάθε ημέρα είναι ένα δώρο και όσο μπορώ να ανοίγω τα μάτια μου, θα επικεντρώνομαι στην καινούργια μέρα και σε όλες τις ευχάριστες αναμνήσεις, που υπήρξαν στη διάρκεια της ζωής μου.
Τα γηρατειά είναι σαν ένας τραπεζικός λογαριασμός. Μπορείς να αποσύρεις αργότερα στη ζωή σου, ότι έχεις καταθέσει κατά την πορεία. Η συμβουλή μου είναι να καταθέσεις την ευτυχία που μπορείς, στον τραπεζικό λογαριασμό των αναμνήσεών σου. Σε ευχαριστώ, που από την πλευρά σου συμπληρώνεις τον λογαριασμό των αναμνήσεών μου , τον οποίο ακόμη συνεχίζω να συμπληρώνω.
Να θυμάσαι πως απλές ενέργειες από μέρους σου , όπως :
- Να γεμίζεις την καρδιά σου καθημερινά μέχρι επάνω με αγάπη , ώστε να μη βρίσκει χώρο το μίσος και ο φόβος να μπουν μέσα της.
- Να παρατηρείς τις σκέψεις του μυαλού σου αποστασιοποιημένα και με αποδοχή , ώστε να μην επιτρέπεις στο μυαλό, να κυριευτεί με άγχος και ανησυχία.
- Να προσφέρεις στο περιβάλλον σου ότι το καλύτερο έχεις , ας είναι και το χαμόγελό σου ακόμη.
- Να ελέγχεις και να κρατάς σε χαμηλό βαθμό τις προσδοκίες σου από τις ενέργειες των άλλων , αποδεχόμενος με ευγνωμοσύνη, ότι αυτοί μπορούν να σου προσφέρουν.
ίσως μπορούν να σε κρατήσουν σταθερά στη διαδρομή προς την δική σου ολοκλήρωση κι ευτυχία. »

Πως άλλαξα

Ήμουν για χρόνια νευρωσικός, αγχώδης και εγωιστής. Όλοι μου έλεγαν να αλλάξω. Συνεχώς μου επεσήμαναν, πόσο εκνευριστικά τσιτωμένος ήμουν. Δυσανασχετούσα, αν και συμφωνούσα μαζί τους. Ήθελα να αλλάξω, απλά δεν τα κατάφερνα. Δεν έχει σημασία, πόσο σκληρά προσπαθούσα.
Εκείνο που πιο πολύ με πλήγωνε, ήταν ότι ο καλύτερός μου φίλος μου τόνιζε πόσο νευρωσικός ήμουν και επέμενε, ότι μπορώ ν’ αλλάξω. Συμφωνούσα μαζί του και δεν του κρατούσα θυμό. Ένιωθα όμως τόσο ανήμπορος και συγχρόνως παγιδευμένος.
Μια μέρα μου είπε:
«Μην αλλάξεις. Μείνε όπως είσαι. Δεν έχει σημασία αν αλλάξεις ή όχι. Σ’ αγαπώ όπως είσαι! Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά σ’ αγαπώ!»
Τα λόγια αυτά αντήχησαν σαν μουσική στα αυτιά μου. «Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις…. Σ’ αγαπώ!»
Χαλάρωσα και ένιωσα πως ζω! Και ω! του θαύματος των θαυμάτων! Άλλαξα!

Είσαι εκείνο που σκέφτεσαι

- Ποιος είμαι εγώ; ρώτησε ένας νέος τον πνευματικό του δάσκαλο.
- Είσαι εκείνο που σκέφτεσαι! απάντησε ο σοφός. Θα σου το εξηγήσω μια μια ιστορία.
Μια μέρα, από τα τείχη της πόλης, στο ηλιοβασίλεμα βαθιά στον ορίζοντα, φάνηκαν δυο άνθρωποι που αγκαλιαζόντουσαν.
Είναι ο πατέρας και η μητέρα, σκέφτηκε ένα κοριτσάκι.
Είναι δυο εραστές, σκέφτηκε ένας άνδρας τρυφερός.
Είναι δυο φίλοι, που συναντήθηκαν μετά από πολλά χρόνια, σκέφτηκε ένας μοναχικός άνθρωπος.
Είναι δυο έμποροι, που έκλεισαν μια συμφωνία, σκέφτηκε ένας άνθρωπος άπληστος για τα χρήματα.
Είναι ένας άνθρωπος, που αγκαλιάζει τον γιο του που γύρισε από τον πόλεμο, σκέφτηκε μια γυναίκα μεγαλόψυχη.
Είναι μια κόρη, που αγκαλιάζει τον πατέρα της που γύρισε από το ταξίδι, σκέφτηκε ένας πονεμένος άνθρωπος που έχασε την κόρη του.
Είναι δυο ερωτευμένοι, σκέφτηκε μια κοπέλα που ονειρευόταν την αγάπη.
Είναι δυο άνθρωποι, που τσακώνονται μέχρι θανάτου, σκέφτηκε ένας δολοφόνος.
Ποιος ξέρει γιατί αγκαλιάζονται, σκέφτηκε ένας άνθρωπος σκληρόκαρδος.
Κάθε σκέψη, κατέληξε ο σοφός δάσκαλος, αποκαλύπτει αυτό που είσαι. Να παρατηρείς συχνά τις σκέψεις σου, μπορούν να σου αποκαλύψουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σου παρά οποιοσδήποτε δάσκαλος!

Τα 4 στάδια της ζωής σύμφωνα με τον Carl Jung

Αυτά περιγράφουν το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, καθώς και τα κίνητρά μας. Δεν έχουν καθόλου να κάνουν με επιτεύγματα ή ηλικίες.
Ο ίδιος είχε πει:
« Προσεκτικά απροετοίμαστοι, πορευόμαστε προς το «δειλινό» της ζωής. Ακόμη χειρότερα, κάνουμε αυτό το βήμα με την ψευδή προϋπόθεση, ότι οι αλήθειες και τα ιδανικά μας θα συνεχίσουν να μας χρησιμεύουν. Αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε το «δειλινό» της ζωής σύμφωνα με το πρόγραμμα του «πρωινού» της ζωής, επειδή ότι ήταν μεγάλο το πρωί, θα είναι λίγο το βράδυ και ότι το πρωί ήταν αλήθεια, το βράδυ θα έχει γίνει ένα ψέμα».
Ποια είναι τα 4 στάδια της ζωής σύμφωνα με τον Carl Jung
Ο αθλητής
Πρόκειται για μια φάση στη ζωή μας, όπου είμαστε απορροφημένοι από τον εαυτό μας, μας ενδιαφέρει το πώς φαινόμαστε. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου μένουμε για ώρες μπροστά σε έναν καθρέφτη, παρατηρώντας την αντανάκλασή μας.
Εδώ αναγνωρίζουμε τις δυνάμεις μας και αρχίζουμε να αναπτύσσουμε τις ανασφάλειές μας. Χρησιμοποιούμε τον φυσικό κόσμο, για να αρχίσουμε να πλάθουμε μια εκδοχή πραγματικότητας. Αφού καταλάβουμε, πώς αντιδρούν σε εμάς οι άλλοι και πώς αυτό μας κάνει να νιώθουμε, τα συναισθήματά μας αρχίζουν να γίνονται προτεραιότητα. Και αυτό οδηγεί στο επόμενο στάδιο.
Ο πολεμιστής
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σε αυτό το στάδιο, η κύρια ασχολία μας είναι να βγούμε έξω και να κυριεύσουμε τον κόσμο, να κάνουμε το καλύτερό μας, να είμαστε οι καλύτεροι και να δρούμε σαν πολεμιστές. Είναι ένα στάδιο, κατά το οποίο σκεφτόμαστε συνεχώς τρόπους να πετύχουμε, βρισκόμαστε σε ένα στάδιο σύγκρισης και ανταγωνισμού, επειδή θεωρούμε, ότι εμείς είμαστε οι θαρραλέοι.
Το στάδιο της δήλωσης
Σε αυτό το στάδιο της ζωής μας συνειδητοποιούμε, ότι αυτό που έχουμε πετύχει μέχρι τώρα δεν είναι αρκετό για να νιώσουμε πλήρεις, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τώρα αναζητούμε τρόπους, να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο, θέλουμε να προσφέρουμε.
Αυτά που μέχρι τώρα κυνηγούσαμε (χρήματα, δύναμη, αγαθά), θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στη ζωή μας, αλλά δεν έχουν πια τόση αξία για εμάς όσο πριν. Ξέρουμε, ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από αυτά. Τα λαμβάνουμε, τα αποδεχόμαστε και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτά, αλλά είμαστε και έτοιμοι να τα αφήσουμε οποιαδήποτε στιγμή. Αναζητούμε τρόπους, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Αυτό το στάδιο είναι το στάδιο της προσφοράς.
Το στάδιο του πνεύματος
Σύμφωνα με τον Jung, αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο της ζωής μας, ένα στάδιο όπου συνειδητοποιούμε, ότι κανένα από τα προηγούμενα δεν αποκαλύπτει σε εμάς, ποιοι και τι είμαστε. Ο Jung επίσης σημειώνει, ότι δεν φτάνουν όλοι σε αυτό το σημείο προσωπικής ανάπτυξης. Σε αυτό συνειδητοποιούμε, ότι όλα έως εδώ ήταν μέρος ενός ταξιδιού και ότι δεν ήμασταν ο «εαυτός» μας σε όλη τη διάρκειά του. Επίσης, αυτό το ταξίδι «τέσταρε» τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας, τα δικά μας όρια.
Σε αυτό το πνευματικό στάδιο, αρχίζουμε να αναπτυσσόμαστε εσωτερικά ως άνθρωποι. Σταματάμε να εσωτερικεύουμε αρχέτυπα και ξεδιπλώνουμε τον εαυτό μας, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια εξελισσόμενη έννοια. Η προσωρινότητα είναι ένα στοιχείο, που πια αναγνωρίζουμε στην καθημερινότητά μας.
Ποιο από τα τέσσερα στάδια της ζωής βιώνετε αυτό τον καιρό;

Οι τέσσερις εποχές

Το λαϊκό παραμύθι «Οι τέσσερις εποχές» αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου, που είχε τέσσερις γιους και ήθελε να τους μάθει, να μην κρίνουν τα πράγματα επιπόλαια. Με αυτόν τον σκοπό, και έναν-έναν, τους έστειλε να επισκεφτούν μια αχλαδιά, που βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση.
Ο πρώτος γιος έφυγε τον χειμώνα, ο δεύτερος την άνοιξη, ο τρίτος το καλοκαίρι και ο μικρότερος γιος το φθινόπωρο.
Όταν επέστρεψε ο τελευταίος από τους γιους του, ο άντρας τους κάλεσε όλους μαζί και τους ζήτησε, να περιγράψουν τι είχαν δει.
Ο πρώτος γιος ανέφερε, ότι το δέντρο ήταν φρικτό, γερμένο και στραβό.
Ο δεύτερος είπε, πως όχι, ήταν πηγμένο στα πράσινα μπουμπούκια και γεμάτο υποσχέσεις.
Ο τρίτος γιος δε συμφώνησε και δήλωσε, ότι ήταν φορτωμένο λουλούδια, ότι είχε ένα πολύ γλυκό άρωμα και ότι φαινόταν πολύ όμορφο, πράγματι, ήταν κατά τη γνώμη του, ότι πιο χαριτωμένο είχε δει ποτέ.
Ο τελευταίος από τους γιους διαφοροποιήθηκε από τους προηγούμενους και διαβεβαίωσε, ότι η αχλαδιά ήταν ώριμη και μαραινόταν από τόσον καρπό, γεμάτη ζωή και ικανοποίηση.
Τότε ο άντρας εξήγησε στους γιους του, ότι όλοι είχαν δίκιο, γιατί είχαν δει μόνο μια φάση της ζωής του δέντρου ο καθένας.
Είπε και στους τέσσερις, ότι δεν πρέπει να κρίνουν ένα δέντρο ή έναν άνθρωπο  βλέποντας τον μόνο σε κάποια περίοδο της ζωής του και ότι η ουσία αυτού που ήταν, δηλαδή η ευχαρίστηση, η αγαλλίαση και η αγάπη που έρχεται με τη ζωή, μπορεί να μετρηθεί μόνο στο τέλος, όταν όλες οι εποχές έχουν ήδη περάσει.
Εξ άλλου ως γνωστόν ο σοφός Σόλωνας είπε στον Κροίσο :
« Μηδένα προ του τέλους μακάριζε ! »