Γεννημένος Νικητής
Το 1938, ο Κάρολι Τακάτς ( Károly Takács ) του Ουγγρικού Στρατού, ήταν ο κορυφαίος σκοπευτής στο πιστόλι ταχύτητας στον κόσμο.
Το 1936 δεν κατάφερε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, επειδή η συμμετοχή στην Ολυμπιακή Ομάδα Σκοποβολής της Ουγγαρίας απαιτούσε να είσαι Αξιωματικός του Ουγγρικού Στρατού , ενώ ο Τακάτς ήταν Λοχίας. Αυτό άλλαξε όμως και συμπεριελήφθη στην Ολυμπιακή Ομάδα της Ουγγαρίας και αναμενόταν να κερδίσει το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940, που ήταν προγραμματισμένοι να πραγματοποιηθούν στο Τόκιο.
Όμως πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την διάρκεια Στρατιωτικής Άσκησης με χρήση χειροβομβίδων , μια χειροβομβίδα εξερράγη στο δεξί χέρι του Τακάτς , με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του δεξιού του χεριού !
Ο Τακάτς πέρασε ένα μήνα στο νοσοκομείο με κατάθλιψη, τόσο από την απώλεια του « καλού » χεριού του, όσο και από το τέλος του ονείρου του να κατακτήσει Χρυσό Ολυμπιακό Μετάλλιο.
Σε αυτό το σημείο οι περισσότεροι άνθρωποι θα είχαν εγκαταλείψει , αλλά όχι ο γεννημένος να είναι νικητής Τακάτς.
Οι νικητές γνωρίζουν, ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν στις συνθήκες να τους κρατούν κάτω , δέχονται πως μπορεί να πέσουν , αλλά σε καμία περίπτωση δεν διανοούνται να μη προσπαθήσουν να σηκωθούν, είναι πεπεισμένοι πως σε οποιεσδήποτε καταστάσεις έχουν επιλογές, για να τις αντιμετωπίσουν και πως η εγκατάλειψη δεν είναι μέσα στις δικές τους επιλογές.
Ο Τακάτς έκανε το αδιανόητο, ασκήθηκε έντονα και μεθοδικά και κατάφερε να μάθει να σκοπεύει με το αριστερό χέρι εξίσου καλά, όπως έκαμνε με το δεξί. Αντί να επικεντρωθεί σε αυτό που δεν είχε , το χαμένο του δεξί
χέρι , επικεντρώθηκε σε αυτά που είχε , μια απίστευτη ψυχική παρακίνηση για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και ένα υγιές αριστερό χέρι !
Την άνοιξη του 1939 εμφανίστηκε στο Εθνικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής της Ουγγαρίας. Άλλοι σκοπευτές πλησίασαν τον Τακάτς, για να τον συμπαρασταθούν στην ατυχία του και να του εκφράσουν τον θαυμασμό τους , για την δύναμη που επιδεικνύει, ερχόμενος να παρακολουθήσει τους αγώνες. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή τους, όταν ο Τακάτς τους πληροφόρησε, πως ήρθε για να πάρει μέρος σαν αθλητής στους αγώνες και την κατάπληξή τους , όταν το τέλος των αγώνων βρήκε νικητή τον Τακάτς !
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1940 και του 1944 ακυρώθηκαν λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Φαινόταν ότι το Ολυμπιακό Όνειρο της Tακάτς, δεν ήταν γραφτό να πραγματοποιηθεί.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου το 1948 βρίσκουν τον Τακάτς στη ηλικία των 38 ετών . Παρά την ηλικία του όμως λαμβάνει μέρος και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Κερδίζει το χρυσό μετάλλιο, σκοπεύοντας με το αριστερό χέρι φυσικά και μάλιστα πετυχαίνει νέο παγκόσμιο ρεκόρ στην σκοποβολή με πιστόλι ταχύτητας.
Τον άθλο του αυτόν καταφέρνει να τον επαναλάβει κερδίζοντας χρυσό μετάλλιο και το 1952 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι.
Οι νικητές σε κάθε τομέα έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Αυτό είναι η ικανότητά τους να μην εγκαταλείπουν, όταν αποτυγχάνουν στην επίτευξη των στόχων τους , αλλά να βρίσκουν την δύναμη και το σθένος να συνεχίζουν τις προσπάθειές τους , μέχρι τελικά να πετύχουν.
Όταν δέχονται το χτύπημα της αποτυχίας , είναι φυσικό να θλίβονται και να στενοχωριούνται , αλλά δεν απογοητεύονται. Δεν μεμψιμοιρούν αλλά αντίθετα εστιάζουν στην αναζήτηση του τι δεν πήγε καλά , ώστε με υπομονή κι επιμονή να αναζητήσουν τον δρόμο , που θα τους οδηγήσει στην επίτευξη των στόχων τους και στην πραγματοποίηση των ονείρων τους. « Επτά φορές κι αν πέσουν , οκτώ θα σηκωθούν! »
Το 1936 δεν κατάφερε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, επειδή η συμμετοχή στην Ολυμπιακή Ομάδα Σκοποβολής της Ουγγαρίας απαιτούσε να είσαι Αξιωματικός του Ουγγρικού Στρατού , ενώ ο Τακάτς ήταν Λοχίας. Αυτό άλλαξε όμως και συμπεριελήφθη στην Ολυμπιακή Ομάδα της Ουγγαρίας και αναμενόταν να κερδίσει το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940, που ήταν προγραμματισμένοι να πραγματοποιηθούν στο Τόκιο.
Όμως πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την διάρκεια Στρατιωτικής Άσκησης με χρήση χειροβομβίδων , μια χειροβομβίδα εξερράγη στο δεξί χέρι του Τακάτς , με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του δεξιού του χεριού !
Ο Τακάτς πέρασε ένα μήνα στο νοσοκομείο με κατάθλιψη, τόσο από την απώλεια του « καλού » χεριού του, όσο και από το τέλος του ονείρου του να κατακτήσει Χρυσό Ολυμπιακό Μετάλλιο.
Σε αυτό το σημείο οι περισσότεροι άνθρωποι θα είχαν εγκαταλείψει , αλλά όχι ο γεννημένος να είναι νικητής Τακάτς.
Οι νικητές γνωρίζουν, ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν στις συνθήκες να τους κρατούν κάτω , δέχονται πως μπορεί να πέσουν , αλλά σε καμία περίπτωση δεν διανοούνται να μη προσπαθήσουν να σηκωθούν, είναι πεπεισμένοι πως σε οποιεσδήποτε καταστάσεις έχουν επιλογές, για να τις αντιμετωπίσουν και πως η εγκατάλειψη δεν είναι μέσα στις δικές τους επιλογές.
Ο Τακάτς έκανε το αδιανόητο, ασκήθηκε έντονα και μεθοδικά και κατάφερε να μάθει να σκοπεύει με το αριστερό χέρι εξίσου καλά, όπως έκαμνε με το δεξί. Αντί να επικεντρωθεί σε αυτό που δεν είχε , το χαμένο του δεξί
χέρι , επικεντρώθηκε σε αυτά που είχε , μια απίστευτη ψυχική παρακίνηση για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και ένα υγιές αριστερό χέρι !
Την άνοιξη του 1939 εμφανίστηκε στο Εθνικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής της Ουγγαρίας. Άλλοι σκοπευτές πλησίασαν τον Τακάτς, για να τον συμπαρασταθούν στην ατυχία του και να του εκφράσουν τον θαυμασμό τους , για την δύναμη που επιδεικνύει, ερχόμενος να παρακολουθήσει τους αγώνες. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή τους, όταν ο Τακάτς τους πληροφόρησε, πως ήρθε για να πάρει μέρος σαν αθλητής στους αγώνες και την κατάπληξή τους , όταν το τέλος των αγώνων βρήκε νικητή τον Τακάτς !
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1940 και του 1944 ακυρώθηκαν λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Φαινόταν ότι το Ολυμπιακό Όνειρο της Tακάτς, δεν ήταν γραφτό να πραγματοποιηθεί.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου το 1948 βρίσκουν τον Τακάτς στη ηλικία των 38 ετών . Παρά την ηλικία του όμως λαμβάνει μέρος και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Κερδίζει το χρυσό μετάλλιο, σκοπεύοντας με το αριστερό χέρι φυσικά και μάλιστα πετυχαίνει νέο παγκόσμιο ρεκόρ στην σκοποβολή με πιστόλι ταχύτητας.
Τον άθλο του αυτόν καταφέρνει να τον επαναλάβει κερδίζοντας χρυσό μετάλλιο και το 1952 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι.
Οι νικητές σε κάθε τομέα έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Αυτό είναι η ικανότητά τους να μην εγκαταλείπουν, όταν αποτυγχάνουν στην επίτευξη των στόχων τους , αλλά να βρίσκουν την δύναμη και το σθένος να συνεχίζουν τις προσπάθειές τους , μέχρι τελικά να πετύχουν.
Όταν δέχονται το χτύπημα της αποτυχίας , είναι φυσικό να θλίβονται και να στενοχωριούνται , αλλά δεν απογοητεύονται. Δεν μεμψιμοιρούν αλλά αντίθετα εστιάζουν στην αναζήτηση του τι δεν πήγε καλά , ώστε με υπομονή κι επιμονή να αναζητήσουν τον δρόμο , που θα τους οδηγήσει στην επίτευξη των στόχων τους και στην πραγματοποίηση των ονείρων τους. « Επτά φορές κι αν πέσουν , οκτώ θα σηκωθούν! »






