Η Ελεφαντίνα και η Σκυλίτσα

Μια ελεφαντίνα και μια σκυλίτσα έμειναν έγκυοι την ίδια μέρα. Τρεις μήνες μετά η σκυλίτσα έκανε έξι κουταβάκια. Έξι μήνες αργότερα το σκυλί ήταν και πάλι έγκυος και τρεις μήνες αργότερα γέννησε άλλα έξι κουταβάκια. Το μοτίβο συνεχίστηκε.
Στο δέκατο όγδοο μήνα η σκυλίτσα πλησίασε την έγκυο ελεφαντίνα και της είπε:
« Είσαι σίγουρη ότι είσαι έγκυος; Μείναμε έγκυοι την ίδια μέρα, έχω γεννήσει τρεις φορές έξι κουταβάκια κάθε φορά, που τα πρώτα μεγαλώνουν για να γίνουν μεγάλα σκυλιά, αλλά εσύ ακόμη να γεννήσεις. Τι συμβαίνει; »
Η ελεφαντίνα απάντησε:
« Εδώ είναι κάτι, που θέλω να καταλάβεις. Αυτό που κυοφορώ δεν είναι ένα κουτάβι αλλά ένας ελέφαντας. Γεννάω μόνο ένα σε δύο χρόνια. Όταν το μωρό μου χτυπά τα πόδια του στο έδαφος, η γη το αισθάνεται. Όταν το μωρό μου διασχίζει το δρόμο, τα ανθρώπινα όντα σταματούν και παρακολουθούν με θαυμασμό. Αυτό που κυοφορώ προσελκύει την προσοχή. Έτσι, αυτό που κυοφορώ είναι πανίσχυρο και σπουδαίο. »
Μην απογοητεύεστε λοιπόν, όταν οι άλλοι λαμβάνουν πράγματα κι ευλογίες και εσείς δεν λαμβάνετε τίποτε. Μην τους ζηλεύετε, αλλά πιστέψετε, πως όταν έρθει ο καιρός, εσείς θα πάρετε πολύ περισσότερα, από όσα έχετε ονειρευτεί. Να πείτε στον εαυτό σας:
« Ωριμάζουν οι συνθήκες για να εμφανιστούν οι δικές μου ευλογίες , που με την εμφάνιση τους θα γίνουν θαυμαστές από όλο τον κόσμο. »

Ο Λίνκολν και το επάγγελμα του πατέρα του

Κατά την εναρκτήρια ομιλία του Προέδρου των Η.Π.Α Αβραάμ Λίνκολν ενώπιον της Γερουσίας και ενώ βρισκόταν περίπου στο μέσον της, κάποιος πλούσιος αριστοκράτης, αφού σηκώθηκε όρθιος, τον διέκοψε λέγοντας:
« Κύριε Λίνκολν, δεν θα έπρεπε να ξεχνάτε, ότι ο πατέρας σας συνήθιζε να φτιάχνει τα παπούτσια για την οικογένειά μου.»
Όλη η Γερουσία ξέσπασε σε γέλια, νομίζοντας πως έτσι περιέπαιξε τον Πρόεδρο. Όμως ο Λίνκολν  και το είδος αυτό των ανθρώπων είναι καμωμένο από άλλη στόφα, κοίταξε κατάματα τον αριστοκράτη και του είπε:
« Κύριε, ξέρω ότι ο πατέρας μου συνήθιζε να φτιάχνει τα παπούτσια στο σπίτι σας για την οικογένειά σας και θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι εδώ μέσα, στους οποίους έφτιαξε τα παπούτσια, διότι οι άλλοι κατασκευαστές παπουτσιών αδυνατούσαν να τα κάνουν με το δικό του τρόπο.
Ήταν ένας δημιουργός.
Θέλω να σας ρωτήσω. Έχετε οποιοδήποτε παράπονο;
Απ’ όσο ξέρω, κανείς ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τα παπούτσια του πατέρα μου!
Ο πατέρας μου ήταν ευφυΐα, μεγάλος δημιουργός και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν.
Επειδή γνωρίζω να φτιάχνω παπούτσια για τον εαυτό μου, μπορώ να φτιάξω ένα άλλο ζευγάρι και για 
σας. »
Όλη η Γερουσία έμεινε άφωνη. Αδυνατούσε να καταλάβει, τι σόι άνθρωπος ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν. Είχε αναγάγει την «κατασκευή των υποδημάτων» σε Τέχνη, σε Δημιουργία. Ήταν περήφανος που ο πατέρας του έκανε τη δουλειά του τόσο καλά, ώστε δεν είχε ακούσει ποτέ ούτε μια καταγγελία ή ένα απλό παράπονο !

Ο Άγαμος γέροντας

Έχω ακούσει για έναν άνδρα, που παρέμεινε άγαμος όλη του τη ζωή και όταν πέθαινε, ενενήντα χρονών, κάποιος τον ρώτησε:
" Έχετε παραμείνει ανύπαντρος ολόκληρη τη ζωή σας, αλλά ποτέ δεν έχετε, πει ποιος είναι ο λόγος. Τώρα πεθαίνετε, τουλάχιστον ικανοποιήστε την περιέργειά μας. Αν υπάρχει κάποιο μυστικό, τώρα μπορείτε να το πείτε, αφού πλέον πεθαίνετε. Θα φύγετε. Ακόμη και αν το μυστικό είναι γνωστό, δεν μπορεί να σας βλάψει. "
Ο γέροντας είπε:
" Ναι, υπάρχει ένα μυστικό. Δεν είναι ότι είμαι ενάντια στο γάμο, αλλά έψαχνα για μια τέλεια γυναίκα. Έψαξα και έψαξα και όλη μου η ζωή γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου "
Ο συνομιλητής του τον ρώτησε:
" Αλλά πάνω σε όλη τη γη υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι και πάνω από το μισό είναι γυναίκες, δεν θα μπορούσατε να βρείτε μια τέλεια γυναίκα; "
Ένα δάκρυ κύλησε κάτω από το μάτι του γέροντα. Είπε:
" Ναι, είχα βρει την τέλεια γυναίκα."
Ο συνομιλητής συγκλονίστηκε κυριολεκτικά και μπόρεσε να ψελλίσει σιγανά :
" Τότε τι συνέβη; Γιατί δεν την παντρευτήκατε; "
Και ο γέρος είπε:
" Δεν ήθελε αυτή να παντρευτούμε , επειδή κι εκείνη έψαχνε για έναν τέλειο σύζυγο. "

Κάποιος που θα καταλαβαίνει

Πήγε κάποτε ένας πιτσιρίκος να αγοράσει ένα σκυλάκι από petshop. Μπαίνει, λοιπόν, στο μαγαζί και ρωτάει τον ιδιοκτήτη πόσο στοιχίζει ένα κουταβάκι.
« 100 ευρώ » του λέει εκείνος.
« Τι κρίμα, » λέει ο μικρός « δεν έχω τόσα χρήματα. »
Ψάχνει τις τσέπες του και βλέπει ότι έχει 7,58 ευρώ.
« Έχω μόνο τόσα, » λέει. «Μπορώ με αυτά να δω τουλάχιστον τα κουτάβια και να τα χαϊδέψω λιγάκι;» 
Ο καταστηματάρχης το σκέφτεται λίγο, σφυρίζει, και τα κουτάβια έρχονται τρέχοντας κοντά του. Ένα από τα κουτάβια κούτσαινε λίγο και ήρθε τελευταίο στην παρέα. Μόλις το είδε ο μικρός, είπε:
« Αυτό θέλω να αγοράσω! »
« Μα, αυτό είναι ανάπηρο ξέρεις και δε θα μπορέσει ποτέ να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα, » του λέει ο ιδιοκτήτης. « Εγώ δε σου συνιστώ να πάρεις αυτό, διάλεξε κανένα άλλο. »
« Όχι, » λέει ο μικρός. « Εγώ αυτό θα αγοράσω, όταν μαζέψω τα χρήματα. »
Αφού με τα πολλά ο καταστηματάρχης βλέπει ότι ο μικρός δεν αλλάζει γνώμη, του λέει:
« Εντάξει, μπορείς να πάρεις αυτό το κουτάβι δωρεάν, δε θέλω χρήματα. » 
Έξαλλος ο μικρός τού αποκρίνεται:
« Όχι, αυτό το κουτάβι αξίζει τα ίδια χρήματα με τα άλλα, έχει την ίδια αξία. » 
Βγάζει, λοιπόν, τα 7,58 ευρώ που είχε πάνω του, τα δίνει στον κύριο και του λέει:
« Τα υπόλοιπα θα σου τα δίνω ένα ευρώ την ημέρα, ώσπου να σε ξεχρεώσω. »
Ο καταστηματάρχης δεν κατάλαβε την εμμονή του μικρού να αγοράσει ένα ανάπηρο ζώο και τότε ο μικρός σηκώνει το παντελόνι του και δείχνει το πόδι του που ήταν τεχνητό (πρόσθετο μεταλλικό) και λέει:
« Δε χρειάζομαι ένα σκύλο να τρέχει, γιατί και εγώ δεν μπορώ να τρέξω βλέπετε και νομίζω, ότι ο σκύλος χρειάζεται κάποιον, που θα τον καταλαβαίνει! »

Ποιος ο προορισμός

Ένα ζευγάρι Αμερικανών αποφάσισε να πάει διακοπές στη Φλόριντα που είχε ζέστη, για να ξεφύγει από το κρύο της Αλάσκας, όπου ζούσε.
Κανόνισαν να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο, όπου είχαν περάσει και τον μήνα του μέλιτος, αλλά είχαν πολλές υποχρεώσεις και θα ταξίδευαν χώρια. Ο άντρας θα έφτανε Τετάρτη και η γυναίκα Πέμπτη.
Φτάνει ο άντρας στο ξενοδοχείο, πηγαίνει στο δωμάτιό του και βλέπει, ότι τώρα πια υπάρχει εκεί και υπολογιστής και Ιnternet και αποφασίζει να κάνει μια έκπληξη και να στείλει e-mail στη γυναίκα του.
Κάνει όμως ένα λάθος στη διεύθυνση και το e-mail πηγαίνει σε μια άλλη διεύθυνση, στο Χιούστον του Τέξας, σε μια γυναίκα που μόλις είχε γυρίσει από την κηδεία του άνδρα της και τσέκαρε τα μηνύματα που έλαβε στον υπολογιστή της από φίλους και συγγενείς. Μόλις διαβάζει το πρώτο, πέφτει λιπόθυμη. Ο γιος της μπαίνει στο δωμάτιο, τη βλέπει πεσμένη στο πάτωμα, προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε, κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή και διαβάζει:
« Προς: την αγαπημένη μου γυναίκα Θέμα: Έφτασα!
Ξέρω πως εκπλήσσεσαι, που παίρνεις email από μένα. Έχουν υπολογιστές πλέον εδώ κάτω και σύνδεση με Ιnternet και μπορείς να στείλεις, όπου θέλεις.
Μόλις έφτασα και μπήκα μέσα. Όλα είναι έτοιμα και για σένα, που θα έρθεις αύριο. Ανυπομονώ να σε δω. Ελπίζω να έχεις το ίδιο καλό ταξίδι με εμένα. Έχει πολλή ζέστη εδώ κάτω! »

Πατέρας και γιος στο δάσος

Ένα νεαρό αγόρι και ο πατέρας του περπατούσαν κατά μήκος ενός δασικού μονοπατιού. Κάποια στιγμή βρήκαν ένα μεγάλο κλαδί δέντρου στο έδαφος μπροστά τους.
Το αγόρι ρώτησε  τον πατέρα του:
« Αν προσπαθήσω, νομίζεις ότι θα μπορούσα να μετακινήσω εκείνο το κλαδί του δέντρου ; »
Ο πατέρας του απάντησε:
« Είμαι βέβαιος ότι μπορείς, αρκεί να χρησιμοποιήσεις όλες τις δυνατότητες , που σου προσφέρονται. »
Το αγόρι έβαλε τα δυνατά του, για να σηκώσει ή να μετακινήσει το κλαδί, αλλά δεν ήταν αρκετά δυνατός και δεν μπορούσε να τα καταφέρει. Είπε με απογοήτευση:
« Έκανες λάθος μπαμπά , που μου είπες, πως μπορώ να το μετακινήσω. Δυστυχώς δεν μπορώ, παρόλο που βάζω όλες τις δυνάμεις μου. »
« Προσπάθησε ξανά, » του πρότεινε ο πατέρας του.
Και πάλι, το αγόρι προσπάθησε σκληρά, να σπρώξει το κλαδί. Αγωνίστηκε, αλλά το κλαδί δεν μετακινήθηκε.
« Μπαμπά, δεν μπορώ να το κάνω, » είπε το αγόρι.
Τελικά ο πατέρας του είπε:
« Γιε μου σε συμβούλευσα, να χρησιμοποιήσεις όλες τις δυνατότητες που σου προσφέρονται , αλλά εσύ δεν το έκανες. Δεν ζήτησες την δική μου βοήθεια. »
Πολλές φορές μπορούμε με τις δικές μας δυνάμεις, να καταφέρουμε να πετύχουμε το στόχο μας. Άλλες φορές όμως αδυνατούμε , οπότε χρειάζεται να αναζητήσουμε την δύναμη και την υποστήριξη αυτών που είναι δίπλα μας και να τους παρακαλέσουμε να μας βοηθήσουν.
Η αλληλεγγύη η αλληλοβοήθεια και η αλληλεξάρτηση πολλαπλασιάζουν την δύναμη του κάθε ατόμου , ενώ η ανεξαρτησία και η απομόνωση εμποδίζουν την υπέρβαση των ορίων του.
Κανένα άτομο δεν έχει όλη τη δύναμη , όλους τους πόρους και όλη την αντοχή , που απαιτούνται για να κατακτήσει η ανθρώπινη κοινωνία τους στόχους και να υλοποιήσει τα οράματά της. Για να προοδεύσει και να εξελιχθεί η κοινωνία προς το συμφέρον των μελών της , απαιτείται η εμπνευσμένη συνεργασία των πολλών .
Το να ζητήσουμε βοήθεια και υποστήριξη όταν χρειαζόμαστε, δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά είναι ένα σημάδι σοφίας.
Όταν δεν παίρνουμε την βοήθεια που ζητάμε, αυτό σημαίνει απλώς ότι πρέπει να την ζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή, ή να την ζητήσουμε με άλλο τρόπο, ή να την ζητήσουμε από κάπου αλλού.

Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:
« Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.
Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα, τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα, ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.
Την πλησίασα και τη ρώτησα.
- Είστε από εδώ;
- Μάλιστα.
- Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν  Κρητικούς.»
Και γράφει ο Κέστνερ:
« Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί ». 
Απαντά η γυναίκα:
- Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν.
Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως, πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου! »