Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:
« Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.
Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα, τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα, ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.
Την πλησίασα και τη ρώτησα.
- Είστε από εδώ;
- Μάλιστα.
- Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν  Κρητικούς.»
Και γράφει ο Κέστνερ:
« Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί ». 
Απαντά η γυναίκα:
- Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν.
Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως, πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου! »

Τα πάντα είναι θέμα προοπτικής

Ήταν κάποτε ένας μαθητής κάποιου αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, που ο δάσκαλός του τού επέβαλε επί τρία χρόνια, να δίνει χρήματα σε όποιον τον πρόσβαλε.
Όταν έληξε αυτή η περίοδος δοκιμασίας, ο δάσκαλος του είπε:
« Τώρα μπορείς να μπεις στην Αθήνα και να σπουδάσεις φιλοσοφία. »
Καθώς ο μαθητής έμπαινε στην Αθήνα, συνάντησε κάποιον σοφό άνθρωπο, που καθόταν μπροστά στην πύλη και πρόσβαλε όποιον έφευγε και όποιον ερχόταν.
Αυτός φυσικά πρόσβαλε και τον μαθητή, ο οποίος όμως ξέσπασε σε γέλια.
« Γιατί γελάς, ενώ εγώ σε προσβάλλω; » ρώτησε ο σοφός άνθρωπος.
« Γιατί, » είπε ο μαθητής « επί τρία χρόνια εγώ πλήρωνα για κάτι τέτοιο και τώρα εσύ μου το προσφέρεις δωρεάν. »
« Μπες στην πόλη, » είπε ο σοφός άνθρωπος « είναι όλη δική σου. »
Τα πάντα είναι θέμα προοπτικής.
Μια διαφορετική γωνία παρατήρησης, αλλάζει το όλο σκηνικό.
Όταν δονείσαι σε διαφορετική συχνότητα, από εκείνον που σε προσβάλει, σε υποτιμά, σε προκαλεί με κάθε τρόπο, τίποτα από όσα σου εκπέμπει, δε μπορεί να σε αγγίξει.
Η μεγαλύτερη προστασία από την αρνητικότητα κάθε είδους είναι, το να δονείσαι σε διαφορετική συχνότητα.

Κύπρος 1974

Ήταν το καλοκαίρι του 1974. Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο.
Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».
Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος:
« Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου ».
Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται. Κοιτάζει τους στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους μελλοθάνατους. Ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω. Μια κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, για να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των αιχμαλώτων. Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου:
« Μην το φας! Προχτές το ράντισα με φάρμακο. Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις! »
Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει:
« Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί δεν με άφησες να το φάω και έτσι να με εκδικηθείς; »
Του απάντησε ο δάσκαλος, με ειρήνη και γαλήνη:
« Είμαι χριστιανός. Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μια αμαρτία τόσο βαριά. »
Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, για μια ακόμα φορά. Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του:
« Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους! »

Κουίζ δύο ερωτήσεων

1η ερώτηση:
Αν γνωρίζατε μια γυναίκα, που ήταν έγκυος και είχε ήδη 8 παιδιά, 3 εκ των οποίων ήταν κουφά, 2 τυφλά, ένα διανοητικά καθυστερημένο και η ίδια είχε σύφιλη, θα τη συμβουλεύατε να κάνει έκτρωση;

2η ερώτηση:
Είναι καιρός να εκλέξετε τον νέο πλανητάρχη και η δική σας ψήφος θα κρίνει το αποτέλεσμα. Σας παραθέτουμε τα προφίλ των τριών υποψηφίων.
Υποψήφιος Α
Συνεργάζεται με διεφθαρμένους πολιτικούς και συμβουλεύεται αστρολόγους. Είχε δύο εξωσυζυγικές σχέσεις. Καπνίζει 3 πακέτα τσιγάρα τη μέρα και πίνει 8 με 10 μαρτίνι τη μέρα.
Υποψήφιος Β
Τον έδιωξαν από το πολιτικό του γραφείο δυο φορές, ξυπνάει το μεσημέρι, έκανε χρήση οπίου στο κολέγιο και πίνει μισό μπουκάλι «σκατς» κάθε βράδι.
Υποψήφιος Γ
Έχει λάβει παράσημο στον πόλεμο. Είναι χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπίρα μια στο τόσο και ποτέ δεν απάτησε τη γυναίκα του.
Ποιόν θα ψηφίζατε;

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Ο υποψήφιος Α είναι ο Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ.

Ο υποψήφιος Β είναι ο Γουίνστον Τσόρτσιλ.

Ο υποψήφιος Γ είναι ο Αδόλφος Χίτλερ.

Επίσης, η απάντηση στην ερώτηση της έκτρωσης...
Αν απαντήσατε ναι, τότε μόλις «σκοτώσατε» τον Μπετόβεν!

Δείπνο με ένα υπέροχο πλάσμα

Η γυναίκα μου μού πρότεινε, να βγω με μια άλλη γυναίκα.
'' Γνωρίζω πολύ καλά πως την αγαπάς, '' μου είπε μια μέρα, ξαφνιάζοντάς με. '' Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο. ''
'' Μα εγώ  ΕΣΕΝΑ αγαπώ! '' της είπα έντονα.
'' Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη. ''
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
'' Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; '' με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους, που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
'' Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα, να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί, '' της απάντησα. '' Οι δυο μας μόνοι. Τι λες; ''
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: 
'' Θα το ήθελα πολύ. ''
Εκείνη την Παρασκευή καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός, που προηγείται ενός ραντεβού. Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια, ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα, φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα, με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
'' Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν, '' μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. '' Ανυπομονούν να έρθει  η αυριανή μέρα, για να μάθουν τα πάντα για τη βραδινή έξοδό μας. ''
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο  με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο, σαν να ήταν η Πρώτη Κυρία της χώρας.
Μόλις καθίσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που έπιαναν τα μάτια της, ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.
'' Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι; ''
'' Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις, να  ανταποδώσω τη χάρη, '' απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
'' Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ το τραπέζι, '' μου είπε η μητέρα μου, καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Τη φίλησα και  την αγκάλιασα.
'' Πώς πήγε το ραντεβού; '' θέλησε να μάθει η γυναίκα μου, μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
'' Πολύ όμορφα, σ' ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ' ότι περίμενα, '' της απάντησα.
Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου έφυγε από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φάκελο από το εστιατόριο, όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
'' Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη, πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς, τι σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ! ''
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα, του να λέει κάποιος  εγκαίρως '' ΣΕ ΑΓΑΠΩ. ''
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα, του να δίνουμε στους αγαπημένους μας, το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί.
Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

Ο Δεκάλογος των Συζύγων

1. Μην κάνετε το δάσκαλο στο σύντροφό σας. Ο καλύτερος τρόπος να τον διδάξετε, είναι να τον κάνετε ευτυχισμένο.
2. Ο γάμος είναι μια διαρκής περιπέτεια, που μας βοηθάει εν τούτοις να ανακαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό και τον ψυχικό κόσμο του άλλου φύλου .
3. Η οικογένεια είναι «παλαίστρα» και «γυμναστήριο.» Το σύντροφό σας επομένως θα τον αποδέχεστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες του και όχι όπως θα θέλατε να είναι.
4. Προσπαθήστε να καταλάβετε τον ή τη σύζυγό σας. Μη λησμονείτε, ότι ο άνδρας σκέπτεται με την στεγνή λογική και η γυναίκα με την καρδιά.
5. Μην προσπαθείτε να επιβάλλετε την γνώμη σας και να διορθώσετε με τη βία τον σύντροφό σας. Φροντίστε καλύτερα να διορθώσετε τον εαυτό σας. «Η αγάπη ζει με την αρμονία των αντιθέσεων».
6. Με την πίστη, την υπομονή και την αγάπη αντιμετωπίζουμε νικηφόρα όλες τις δυσκολίες.
7. Ο μεγαλύτερος εχθρός της συζυγικής ζωής είναι ο εγωισμός. Δεν μας σώζει η επίθεση κατά του συζύγου μας, αλλά η επίθεση κατά του εγώ μας.
8. Το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας, είναι να αγαπάει ο πατέρας την μητέρα τους και η μητέρα τον πατέρα τους.
9. Το μυστικό της οικογενειακής γαλήνης είναι, να μπορεί κανείς να συγχωρεί.
10. Ο γάμος είναι «μυστήριο μέγα» .

Ο παπάς ο γείτονας του Κλεμανσώ ( Κι άλλες ιστοριούλες ) 

Ο Ζ. Κλεμανσώ (πρωθυπουργός της Γαλλίας), που ήταν κεκηρυγμένος άθεος, έμενε σ' ένα σπίτι που γειτόνευε με την κατοικία ενός Ιερέα. Το σπίτι του Ιερέα είχε μια μικρή αυλή , που μέσα της μεγάλωνε ένα δέντρο.  
Μεγαλώνοντας το δέντρο είχε κρύψει τη θέα σ’ ένα από τα παράθυρα του Κλεμανσώ. Ο τελευταίος 
κάλεσε λοιπόν μια μέρα τον Ιερέα και του έκανε παράπονα για το ζήτημα αυτό.
Ο Ιερέας, που εκτός από το ότι ήταν άγιος άνθρωπος, είχε και χιούμορ, του απάντησε:
- Αστειεύεστε, που δε θα σας κάνω αυτή τη χάρη, Κύριε Πρωθυπουργέ. Θέλετε ν’ ακούσω αύριο στη Μέλλουσα Κρίση '' Αιδεσιμώτατε είστε ένοχος. Έκρυψες από τον Κλεμανσώ τη θέα του Ουρανού !!!''


Ο δικαστής που δίκασε τον παιδικό του φίλο
Σε πολύ δύσκολη θέση βρέθηκε ένας δικαστής, που εκείνο το πρωινό έπρεπε να δικάσει ένα παιδικό του φίλο.
Σαν ευσυνείδητος δικαστής καταδίκασε το φίλο του σε καταβολή μεγάλου χρηματικού ποσού προς κατάπληξη του κοινού.
Αλλά η κατάπληξη μετατράπηκε σε θαυμασμό, όταν μετά το τέλος της δίκης, ο δικαστής σηκώθηκε, άνοιξε το πορτοφόλι του και κατέθεσε στο ταμείο το ποσό.


Δεν γνωρίζω
Ο ονομαστός άραβας γιατρός Αμπού, ρωτήθηκε κάποτε πάνω σε ένα ζήτημα πολύ δύσκολο σχετικό με την επιστήμη του κι απάντησε, χωρίς να διστάσει:
– Δεν ξέρω τίποτα απολύτως γι’ αυτό!
– Μα πως; του απάντησαν. Ο χαλίφης σε πληρώνει τόσο ακριβά για την επιστήμη σου.
– Βεβαίως αποκρίθηκε εκείνος. Με πληρώνει για όσα ξέρω. Αν επρόκειτο να με πληρώσει για όσα δεν ξέρω, δεν θα του αρκούσε το χρυσάφι όλου του κόσμου!
Έτσι και ο σοφός Νεύτων έλεγε: Μοιάζω σαν το παιδάκι, που με το κουβαδάκι του κουβαλάει νερό στην ακρογιαλιά. Αυτές είναι οι γνώσεις μου. Ο ωκεανός του αγνώστου εκτείνεται μπροστά μου.


Η αρχοντιά
Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνειας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο.
Δεν μπορούμε με μια φράση, να την ορίσουμε την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντούμε κάποιον, που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζουμε. Λέμε μέσα μας: '' Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων. ''
Έχομε άρχοντες κατά την νομική έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες, που έχουν αρχοντιά.