Σου εύχομαι αρκετά

Βρισκόμουν στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου. Παρακολουθούσα μια μάνα με την κόρη της την ώρα του αποχαιρετισμού, τις τελευταίες στιγμές πριν το ταξίδι της κόρης. Είχαν αγκαλιαστεί σφιχτά, με την μάνα να ψιθυρίζει. 
«Κορούλα μου σ’ αγαπώ και σου εύχομαι αρκετά»
Η κόρη της απάντησε: 
«Μαμά, η ζωή μου μαζί σου ήταν περισσότερο από αρκετή. Η αγάπη σου, ήταν αυτή που χρειαζόμουν πάντα. Σου εύχομαι επίσης αρκετά, μαμά.»
Φιλήθηκαν και η κόρη αναχώρησε.
Η μητέρα περπατούσε κατά μήκος της τζαμαρίας της αίθουσας όπου καθόμουν, κοιτάζοντας θλιμμένη προς το μέρος του αεροδρομίου. Καταλάβαινα ότι ήθελε να κλάψει. Δεν ήθελα να εισβάλλω στην ιδιωτική της ζωή, αλλά βλέποντας με να την κοιτάζω, με χαιρέτησε, ρωτώντας με συγχρόνως,
«Έχεις αποχαιρετήσει ποτέ σου κάποιον για πάντα;»
«Ναι, έχω» της απάντησα. «Αλλά, συγγνώμη για την ερώτηση, γιατί είναι για πάντα αυτό το αντίο;»
«Είμαι πολύ ηλικιωμένη πλέον και φεύγει για πολύ μακριά. Έχω την αίσθηση ότι το επόμενο ταξίδι επιστροφής της, θα είναι για την κηδεία μου», μου απάντησε.
«Όταν έλεγες αντίο, άκουσα να λες ''σου εύχομαι αρκετά.'' Μπορώ να ρωτήσω τι σημαίνει αυτό;» τη ρώτησα
Χαμογέλασε πικρά κουνώντας το κεφάλι της.
«Αυτή είναι μια ευχή, που έχει βγει από παλιότερες γενιές. Οι γονείς μου συνήθιζαν να εύχονται έτσι σε όλους».
Σταμάτησε για μια στιγμή και κοίταξε στο κενό, σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί λεπτομέρειες και χαμογέλασε ακόμα περισσότερο.
«Όταν λέμε, σου εύχομαι αρκετά, θέλουμε οι άλλοι άνθρωποι να έχουν μια ζωή όμορφη, με αρκετά καλά πράγματα να τους γεμίζουν»
Στη συνέχεια, κοιτάζοντάς με κατάματα, άρχισε να μου αραδιάζει το παρακάτω, το οποίο φάνηκε να το βγάζει εκείνη τη στιγμή από το μυαλό της:

-Σου εύχομαι αρκετό ήλιο, για να κρατάς μια στάση ζωής φωτεινή.
-Σου εύχομαι αρκετή βροχή, για να εκτιμήσεις τον ήλιο περισσότερο.
-Σου εύχομαι αρκετή ευτυχία, για να κρατάς ζωντανό το πνεύμα σου.
-Σου εύχομαι αρκετό πόνο, έτσι ώστε οι μικρότερες χαρές στη ζωή σου, να φαίνονται πολύ μεγαλύτερες.
-Σου εύχομαι αρκετό κέρδος, για να ικανοποιήσεις τα θέλω σου.
-Σου εύχομαι αρκετή ζημιά, για να εκτιμήσεις όλα αυτά που κατέχεις.
-Σου εύχομαι αρκετά αντίο, για να μην ακούσεις ποτέ, το αντίο για πάντα.»
Γύρισε από την άλλη μεριά και απομακρύνθηκε κλαίγοντας .
Να προσέχετε και να εκτιμάτε τις σχέσεις σας. Μπορεί μέσα σε ένα λεπτό, να γνωρίσετε ένα άνθρωπο. Μπορεί μέσα σε μια ώρα, να τον εκτιμήσετε και να τον αγαπήσετε.
Αλλά, θα χρειαστείτε μια ολόκληρη ζωή, για να τον ξεχάσετε.

O βασιλιάς και τα γεράκια

Μια μέρα έκαναν δώρο σε ένα τρανό βασιλιά δύο νεογέννητα γεράκια και εκείνος αμέσως τα έδωσε, για να τα εκπαιδεύσουν. 
Μετά από κάποιο καιρό ο εκπαιδευτής είπε στον βασιλιά, πως το ένα από τα δύο μικρά γεράκια είχε ήδη εκπαιδευτεί και πετούσε.
'' Και το άλλο; '' ρώτησε ο βασιλιάς.
'' Λυπάμαι, εξοχότατε, αλλά το άλλο συμπεριφέρεται παράξενα, ίσως είναι άρρωστο. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει να φύγει από το κλαδί, που κάθισε από την πρώτη ημέρα. Ένας υπηρέτης αναγκάζεται κάθε μέρα, να ανεβαίνει μέχρι το κλαδί για να το ταΐσει. ''
Ο βασιλιάς φώναξε θεραπευτές και κτηνιάτρους από όλη την επικράτεια, φώναξε σοφούς σύμβουλους, αλλά κανένας δεν κατάφερε, να μετακινήσει το γεράκι από το κλαδί.
Κάθε μέρα το κοίταζε από το παράθυρο του και τον έπιανε στεναχώρια και θλίψη, βλέποντας το γεράκι πάνω στο δένδρο μέρα και νύχτα.
Μια μέρα έβγαλε ένα διάταγμα, με το οποίο ζητούσε από τον λαό του, να τον βοηθήσει.
Την επόμενη μέρα μόλις άνοιξε το παράθυρο, με μεγάλη του έκπληξη, είδε το γεράκι να πετάει περήφανα πάνω από τα δένδρα .
'' Φέρτε μου αμέσως αυτόν που έκανε αυτό το 
θαύμα! '' διέταξε ο βασιλιάς.
Μετά από λίγο του έφεραν μπροστά του ένα νεαρό χωριάτη.
'' Εσύ έκανες να πετάξει το γεράκι; Πως τα κατάφερες; Μήπως είσαι μάγος;” τον ρώτησε ο βασιλιάς. ''
Ο νεαρός δειλά-δειλά είπε στον βασιλιά:
'' Εξοχότατε, δεν ήταν δύσκολο, να κάνω να πετάξει το γεράκι. Εγώ αυτό που έκανα, ήταν να κόψω το κλαδί. Το γεράκι τότε ανακάλυψε, πως είχε φτερά και άρχισε να πετάει! ''
Μερικές φορές, το σύμπαν, επιτρέπει σε κάποιον να κόψει ''το κλαδί'' πάνω στο οποίον πεισματάρικα έχουμε καθίσει, έτσι ώστε να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε, πως έχουμε φτερά!

Η φωτιά της φιλίας

Ο Αλί είχε ανάγκη από χρήματα και ζήτησε από το αφεντικό του να τον βοηθήσει. Το αφεντικό προκειμένου να ικανοποιήσει το αίτημα του, του έθεσε την εξής πρόκληση: 
Αν καταφέρει να περάσει μια ολόκληρη νύχτα στην κορυφή ενός βουνού, θα ανταμειφθεί με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, όμως αν αποτύχει, θα πρέπει να εργάζεται δωρεάν το υπόλοιπο διάστημα.
Όταν έφυγε ο Αλί από το μαγαζί, φυσούσε παγωμένος αέρας. Η σκέψη ότι θα περνούσε μια νύχτα στην κορυφή του βουνού με τόσο κρύο, του προκαλούσε μεγάλο φόβο. Αποφάσισε να ζητήσει τη γνώμη του καλύτερου του φίλου, για το αν θα ήταν τρέλα, να δεχτεί μια τέτοια συμφωνία.
Αφού συζήτησαν διεξοδικά το θέμα, ο φίλος του απάντησε:
«Μην ανησυχείς, εγώ θα σε βοηθήσω. Αύριο το βράδυ όταν θα βρίσκεσαι στην κορυφή του βουνού, κοίταξε ευθεία μπροστά. Θα είμαι στην κορυφή του απέναντι βουνού. Θα έχω ανάψει μια φωτιά και θα την διατηρήσω αναμμένη όλη τη νύχτα. Θα κοιτάς τη φωτιά, θα σκέφτεσαι τη φιλία μας και αυτό θα σε κρατήσει ζεστό. Έτσι θα καταφέρεις να περάσεις όλη τη νύχτα. Στο τέλος, θα σου ζητήσω κάτι σε αντάλλαγμα. »
Ο Αλί κατάφερε τελικά, να μείνει ολόκληρο το βράδυ στο βουνό. Πήρε τα χρήματα από το αφεντικό του και χαρούμενος πήγε στο σπίτι του φίλου του.
«Είπες ότι ήθελες κάποια πληρωμή σε αντάλλαγμα».
Ο φίλος του απάντησε:
«Ναι, αλλά δεν θέλω χρήματα. Θέλω μόνο να υποσχεθείς, ότι αν ποτέ φυσήξει κρύος αέρας στη ζωή μου, θα ανάψεις τη φωτιά της φιλίας μας, για να με βοηθήσεις!»

Η γνώμη του σοφέρ

Όταν πήρε το Νόμπελ Φυσικής το 1918, ο Μαξ Πλανκ άρχισε περιοδεία σε όλη τη Γερμανία. Οπουδήποτε τον καλούσαν, έδινε την ίδια διάλεξη πάνω στη νέα θεωρία της κβαντικής μηχανικής. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που ο σοφέρ του είχε μάθει απέξω το περιεχόμενο της ομιλίας του.
« Πρέπει να έχετε βαρεθεί, κύριε Πλανκ, να λέτε συνεχώς τα ίδια. Σας προτείνω, στην προσεχή διάλεξη στο Μόναχο, να αλλάξουμε ρόλους. Θα καθίσετε στην πρώτη σειρά, φορώντας το κασκέτο του σοφέρ. Θα είναι μια αλλαγή και για τους δυο μας. Τι λέτε; »
Ο Πλανκ το βρήκε διασκεδαστικό και δέχτηκε την πρόταση. Ο σοφέρ του εκφώνησε τον συνηθισμένο του λόγο πάνω στην κβαντική μηχανική μπροστά σ’ ένα κοινό υψηλής κατάρτισης στη φυσική. Κάποια στιγμή ένας καθηγητής φυσικής σήκωσε το χέρι και έκανε μια ερώτηση. Φυσικά και ο σοφέρ δεν γνώριζε την απάντηση . Χωρίς όμως να χάσει την ψυχραιμία του είπε :
« Δε φανταζόμουν ότι σε μια πόλη τόσο προηγμένη όσο το Μόναχο, θα μου έκαναν μια τόσο απλή ερώτηση. Nα παρακαλέσω λοιπόν τον σοφέρ μου, να απαντήσει! »
Συμπέρασμα:
Εκείνος που είναι πραγματικός γνώστης κάποιου αντικειμένου, γνωρίζει τι ξέρει και τι δεν ξέρει. Αν βρεθεί έξω από τον κύκλο της αρμοδιότητας του, είτε δε λέει τίποτα, είτε ομολογεί ότι δεν ξέρει. Ήρεμα, ακόμα και με κάποια υπερηφάνεια.
Αντίθετα από το στόμα των αδαών θα ακούσετε τα πάντα, αλλά ποτέ δεν θα ακούσετε το « δεν ξέρω! » 

Το γάλα που χύθηκε

Η ιστορία αφορά έναν διάσημο ερευνητή, ο οποίος εξιστόρησε σε έναν αρθρογράφο εφημερίδας την εμπειρία, που είχε όταν ήταν μικρό παιδί. Ουσιαστικά, ο αρθρογράφος απορούσε για το πως ο ερευνητής ήταν τόσο δημιουργικός και τι ήταν αυτό που τον έκανε, να είναι τόσο ξεχωριστός από τους άλλους. Ο ερευνητής υποστήριξε, ότι κατά την γνώμη του η δημιουργικότητά του οφείλεται, σε μια εμπειρία που είχε όταν ήταν μικρό παιδί και στο πως χειρίστηκε η μητέρα του, μια ζημιά που έκανε.
Η ιστορία έχει ως εξής:
Όταν ήταν δύο ετών, θυμάται που κάποια μέρα προσπαθούσε να βγάλει από το ψυγείο ένα μπουκάλι γάλα, όταν του γλίστρησε από τα χέρια του και έπεσε στο πάτωμα. Το γάλα χύθηκε σε όλο το πάτωμα, δημιουργώντας μια μεγάλη λίμνη από γάλα και λερώνοντας σχεδόν τα πάντα μέσα στην κουζίνα.
Όταν ήρθε η μητέρα του στην κουζίνα, δεν του έβαλε ούτε τις φωνές, ούτε νευρίασε, ούτε του έκανε κήρυγμα για να είναι πιο προσεκτικός. Αντιθέτως, του είπε:
'' Robert, τι εκπληκτικό και όμορφο χάος δημιούργησες εδώ! Σπάνια βλέπω τόσο μεγάλη λίμνη από γάλα. Λοιπόν, η ζημιά έχει ήδη γίνει. Θα ήθελες να καθίσεις στο πάτωμα και να παίξεις λίγο μέσα στη λίμνη, πριν καθαρίσουμε; ''
Έτσι και έκανε. Μετά από μερικά λεπτά, η μητέρα του, του είπε:
'' Ξέρεις, Robert, όποτε γίνεται μια ζημιά, πρέπει να είσαι σε θέση να την αποκαταστήσεις μετά και να επαναφέρεις την τάξη. Οπότε λοιπόν, πως θες να καθαρίσεις το πάτωμα , που λερώθηκε με το χυμένο γάλα; Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα σφουγγάρι, μια πετσέτα ή μια σφουγγαρίστρα. Ποιο απ’ όλα προτιμάς; ''
Ο Robert προτίμησε να χρησιμοποιήσουν το σφουγγάρι, για να καθαρίσουν το χυμένο γάλα και έτσι καθάρισαν μαζί με την μητέρα του, το χάος που είχε δημιουργηθεί. Αφού καθάρισαν, η μητέρα είπε:
'' Ξέρεις, εδώ έχουμε μια αποτυχημένη πρακτική, για το πως μπορείς να μεταφέρεις ένα μεγάλο μπουκάλι γάλα με δύο μικρά χεράκια. Ας πάμε στην αυλή, να γεμίσουμε το μπουκάλι με νερό και να δούμε, αν μπορείς να βρεις έναν τρόπο να μεταφέρεις το μπουκάλι, χωρίς αυτό να πέσει.
Το μικρό αγόρι ανακάλυψε, ότι αν πιάσει και με τα δύο χέρια σφιχτά το χερούλι του μπουκαλιού, μπορεί να το μεταφέρει χωρίς να του πέσει. Τι εκπληκτικό μάθημα!
Ο φημισμένος ερευνητής είπε, ότι από εκείνη την ημέρα που πήρε αυτό το μάθημα, σταμάτησε να φοβάται να κάνει λάθη. Αντιθέτως έμαθε, ότι με το να κάνει λάθη, είναι μια εκπληκτική ευκαιρία, να μαθαίνει κάτι καινούργιο. Εξάλλου αυτή είναι και η έννοια της έρευνας.
Εκπληκτικό μάθημα για το μικρό αγόρι και βέβαια εκπληκτική η μητέρα, η οποία είχε την υπομονή αλλά και τις ηγετικές ικανότητες να αναγνωρίσει, ότι το συμβάν αυτό ήταν μια ευκαιρία, για να διδάξει κάτι καινούργιο στο μικρό αγόρι.
- Οι ατέλειες είναι σημαντικές. Όπως και τα λάθη. 
- Γίνεσαι καλύτερος μόνο μέσα από τα λάθη και γίνεσαι πιο αληθινός μόνο μέσα από τις ατέλειες
- Δεν υπάρχουν λάθη ή αποτυχίες, μόνο μαθήματα.
- Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούριο.
- Μια ζωή που αναλώθηκε σε λάθη, είναι πολύ πιο αξιέπαινη και πολύ πιο χρήσιμη από μια ζωή που αναλώθηκε, μη κάνοντας τίποτα.
- Να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων. Δεν μπορείς να ζήσεις τόσο πολύ, ώστε να τα κάνεις όλα μόνος σου.
- Μη βρίσκεις λάθη, να βρίσκεις λύσεις.
- Το μεγαλύτερο λάθος, που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου, είναι να φοβάσαι συνεχώς, ότι θα κάνεις λάθος.

Ανακαλύπτοντας τον πραγματικό τρόμο

Ένας σουλτάνος αποφάσισε να ταξιδέψει στην θάλασσα με μερικούς από τους αγαπημένους του αυλικούς. Μπήκαν στο πλοίο για το Ντουμπάι και έπλευσαν έξω στην ανοικτή θάλασσα.
Ωστόσο, μόλις το πλοίο απομακρύνθηκε από τη γη, ένας από τους υπηκόους του , ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ξανά τη θάλασσα ,  έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα βουνά , άρχισε να κατακλύζεται από πανικό.
Καθισμένος στο κατάστρωμα του πλοίου, έκλαιγε, φώναζε και αρνήθηκε να φάει ή να κοιμηθεί. Όλοι προσπάθησαν να τον ηρεμήσουν, λέγοντας ότι το ταξίδι δεν ήταν τόσο επικίνδυνο , αλλά αν και άκουσε τα λόγια τους, δεν είχαν καμία επίδραση στην καρδιά του. Ο σουλτάνος δεν ήξερε τι να κάνει και το ωραίο ταξίδι πάνω στην ήρεμη θάλασσα και κάτω από τους γαλάζιους ουρανούς, έγινε ένα μαρτύριο για τους επιβάτες και το πλήρωμα το ίδιο.
Δύο μέρες πέρασαν, χωρίς κανείς να μπορεί να κοιμηθεί εξαιτίας των κλαμάτων του ανθρώπου. Ο σουλτάνος ήταν έτοιμος να διατάξει το σκάφος να επιστρέψει στο λιμάνι, όταν ένας από τους υπουργούς του, ο οποίος ήταν γνωστός για την σοφία του, ήρθε και του είπε:
– Υψηλότατε, με την άδειά σας, θα είμαι σε θέση να τον ηρεμήσω.
Χωρίς στιγμή δισταγμού, ο σουλτάνος είπε ότι όχι μόνο θα το επιτρέψει, αλλά και ότι θα τον ανταμείψει, αν κατάφερνε να λύσει το πρόβλημα.
Ο σοφός άνθρωπος ζήτησε ο άνθρωπος να ριχτεί στη θάλασσα. Αμέσως, με όρεξη επειδή ο εφιάλτης τους έφτανε στο τέλος του, αρκετά μέλη του πληρώματος άρπαξαν τον άνθρωπο, που αγωνιζόταν να κρατηθεί πάνω στο καράβι και τον πέταξαν μέσα στον ωκεανό.
Ο αυλικός πεταμένος βίαια, βυθίστηκε, κατάπιε άφθονο θαλασσινό νερό, επέστρεψε στην επιφάνεια ουρλιάζοντας πιο δυνατά από ποτέ, βυθίστηκε ξανά και κατάφερε να επιπλεύσει για άλλη μια φορά. Ακριβώς τότε, ο υπουργός διέταξε  να τον τραβήξουν  πίσω επάνω στο πλοίο.
Από τότε κανείς δεν άκουσε ούτε ένα παράπονο από τον αυλικό, ο οποίος πέρασε το υπόλοιπο του ταξιδιού στη σιωπή. Μια φορά μόνο σχολίασε με έναν από τους επιβάτες, πως δεν είχε δει ποτέ κάτι τόσο όμορφο, όσο ο ουρανός και η θάλασσα να αγγίζονται από τον ορίζοντα. Το ταξίδι , που είχε γίνει πριν ένα μαρτύριο για όλους εκείνους επί του πλοίου , έγινε μια ευχάριστη, ειρηνική εμπειρία.
Λίγο πριν επιστρέψουν στο λιμάνι, ο σουλτάνος πήγε να δει τον υπουργό:
– Πώς μάντεψες ότι, ρίχνοντας αυτόν το φτωχό άνθρωπο στη θάλασσα, θα ηρεμούσε;
– Λόγω του γάμου μου , απάντησε ο υπουργός.  Ήμουν πάντα τρομοκρατημένος, ότι θα χάσω τη γυναίκα μου και ήμουν τόσο ζηλιάρης, που ποτέ δεν σταμάτησα να φωνάζω και να ουρλιάζω, σαν εκείνον τον άνθρωπο.
- Έφτασε λοιπόν η μέρα , που η γυναίκα μου  δεν μπορούσε να αντέξει περισσότερο, και με άφησε. Έτσι  γεύτηκα την τρομερή εμπειρία, του να ζω χωρίς αυτήν. Επέστρεψε μόνο, όταν υποσχέθηκα να μην την βασανίσω ποτέ ξανά με τους φόβους μου.
Με τον ίδιο τρόπο, εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ γευτεί το θαλασσινό νερό και δεν είχε γνωρίσει ποτέ την αγωνία, ενός ανθρώπου που πνίγεται. Όταν το ένιωσε , κατάλαβε πάρα πολύ καλά πόσο θαυμάσια μπορεί να είναι, το να αισθάνεται τις σανίδες του πλοίου κάτω από τα πόδια του.
– Σοφές συμβουλές , σχολίασε ο σουλτάνος.
Μερικοί άνθρωποι μπορούν να αξιολογήσουν αυτό που έχουν, όταν υπομείνουν την εμπειρία της απώλειας.

Το παράδειγμα του Μυρμηγκιού

Τα μυρμήγκια έχουν μια καταπληκτική φιλοσοφία, που μπορεί να συνοψισθεί σε τέσσερα μέρη.
Πρώτον, τα μυρμήγκια δεν τα παρατούν ποτέ. Όταν κατευθύνονται κάπου, κι εσείς προσπαθήσετε να τα σταματήσετε, εκείνα ψάχνουν για άλλο δρόμο. Θα σκαρφαλώσουν από πάνω, θα περάσουν από κάτω, θα συνεχίσουν να ψάχνουν για άλλο τρόπο. Ξεκάθαρη φιλοσοφία: να μην τα παρατάς ποτέ στην αναζήτηση ενός δρόμου, που θα σε πάει εκεί, που θέλεις να φτάσεις.
Δεύτερον, τα μυρμήγκια όλο το καλοκαίρι σκέφτονται τον χειμώνα. Γνωρίζουν , ότι το καλοκαίρι δεν θα διαρκέσει για πάντα. Έτσι τα μυρμήγκια συλλέγουν τα χειμερινά τρόφιμά τους στο μέσο του καλοκαιριού.
Ένα παλιό γνωμικό λέει : '' Μη χτίζεις το σπίτι σου στην άμμο το καλοκαίρι ''. Γιατί χρειαζόμαστε αυτή τη συμβουλή; Επειδή είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε μπροστά. Να προβλέπουμε. Το καλοκαίρι, πρέπει να σκεφτόμαστε την καταιγίδα. Καθώς απολαμβάνουμε την άμμο και τον ήλιο, πρέπει να σκεφτόμαστε και τους βράχους.
Το τρίτο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού είναι, ότι τα μυρμήγκια όλο το χειμώνα σκέφτονται θετικά . Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα μυρμήγκια υπενθυμίζουν στον εαυτό τους: 

'' Αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Σύντομα θα βγούμε έξω ''. 

Και την πρώτη θερμή ημέρα, τα μυρμήγκια είναι έξω. Όταν ξανάρθει το κρύο, θα γυρίσουν στην τρύπα τους, περιμένοντας να ξαναβγούν όταν πιάσουν οι ζέστες.
Και τώρα, το τελευταίο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού. Πόσα θα μαζέψει ένα μυρμήγκι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για το χειμώνα; Όσα περισσότερα μπορεί. Απίστευτη η φιλοσοφία του 

'' Όσα περισσότερα μπορεί. ''
Πόσο καταπληκτική φιλοσοφία έχουμε μπροστά μας! Τη φιλοσοφία του μυρμηγκιού. Μην τα παρατάτε ποτέ, κοιτάτε μπροστά, μένετε θετικοί και κάνετε πάντα το καλύτερο που μπορείτε.